ากเขาหวังพึ่งในความถึกของตนเอง
และด้วยการขุดที่ยาวนานนี้ ต่อให้เขานั้นมีทักษะการขุดรูขั้นสูงสุด แต่กระนั้น มือของเขาเองก็ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
เขาไม่ได้มีกรงเล็บเหมือนกับตัวนิ่มเกราะเหล็กที่ไล่หลังเขามา
-เดี๋ยวนะ- ความคิดหนึ่งได้แล่นเข้ามาในหัวของเฉินเฉียง เขารีบค้นนำเอากรงเล็บอินทรีย์ที่เขาได้มาจากถูหมั่นเถียนแล้วเก็บเอาไว้ในแหวนเก็บของ และในที่สุด เขาก็ได้พักมือของตนได้สักที
อย่างไรก็ตาม หลังจากผ่านไปสองวัน กรงเล็บอินทรีย์ของถูหมั่นเถียนนั้นในตอนนี้ได้ทู่ลงไปที่ละน้อยทีละน้อย จนในที่สุดเขาเองก็ไม่มีทางเลือกจึงต้องเก็บมันไป
และนี่ทำให้เฉินเฉียงรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง
นั่นก็เพราะ เขาเองก็เคยมีโอกาสได้สู้กับตัวนิ่มเกราะเหล็กมาก่อนหน้านี้ ในตอนนั้น ตัวนิ่มเกราะเหล็กเองก็ไม่ได้อึดถึกอะไรนาดนี้
แถมนี่ก็ผ่านไปได้สามถึงสี่วันแล้ว มันยังคงรักษาระยะห่างจากเขาเอาไว้ได้ไม่เข้าใกล้หรือห่างจากเดิมเลยแม้แต่น้อย
และนี่เองทำให้เขานั้นลองก้มไปดูกำไลสื่อสารของตน เขาพบว่ากำไลสื่อสารของเขานั้นไม่มีสัญญาณปรากฏ
ไม่จริงน่า
กำไลสื่อสารรุ่นนี้ใช้พลังงานไฟฟ้าจากมนุษย์เป็นแหล่งพลังงาน ตราบใดที่เขายังมีชีวิต มันสมควรจะมีพลังงานไม่จบไม่สิ้น
มีเพียงเหตุผลเดียวที่มันไม่ขึ้นสัญญาณ
นี่เขาออกมานอกสัญญาณของกำไลสื่อสารอีกแล้ว
แต่เมื่อเห็นเป็นแบบนี้ เฉินเฉียงก็นึกอะไรบางอย่างได้ขึ้นมา เขานั้นดำดินมานานหลายว
