ันแล้ว ตอนนี้สมควรจะอยู่ห่างจากพื้นที่ต่อสู้ระหว่างสัตว์ประหลาดแห่งผืนดินและสัตว์ประหลาดแห่งท้องทะเลมานานแล้ว แล้วเขาต้องกลัวอะไรอีกกัน
หากขึ้นไปบนผิวดินแล้ว เขายังมีก้าวย่างสวรรค์ นั่นจะทำให้เขาทิ้งห่างจากตัวนิ่มเกราะเหล็กได้มากกว่า
เมื่อคิดได้ดังนี้ เฉินเฉียงก็ได้เก็บกำไลสื่อสารของตนใส่ในแหวนเก็บของ เมื่อหันหลังกลับไปดู เขาก็เห็นว่านิ่มเพราะตัวนี้ได้เร่งความเร็วขึ้นมา
ดูเหมือนว่ามันเองก็ถึงขีดจำกัดของร่างกายแล้ว จึงต้องการรีบจับเฉินเฉียงให้ได้ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย
-จะจับข้าเรอะ ฝันไปเถอะเอ็ง-
เฉินเฉียงได้ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะดำดินขึ้นไปบนพื้นผิวด้วยความเร็วสูงสุด
-ฮืมมม ทำไมดินมันนิ่มจังฟะ-
ยิ่งเข้าใกล้พื้นผิวมากเท่าไหร่ เฉินเฉียงก็รู้สึกว่าดินยิ่งนิ่มมากขึ้นเท่านั้น แต่ด้วยการที่หมายจะหนีให้พ้น เขาจึงไม่มีเวลาคิดมากแต่อย่างใด เขาต้องไปถึงผิวดินก่อนที่เจ้าตัวนิ่มนี่จะจับเขาให้ได้
และเมื่อเขาเหลือบไปเห็นเจ้าตัวนิ่มยักษ์นี่เข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ เฉินเฉียงก็ยิ่งเร่งความเร็วด้วยแรงทั้งหมดที่มี และในที่สุด เขาก็ขึ้นไปถึงพื้นผิว
อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาหลุดพ้นจากผืนดิน เขาก็ต้องนิ่งอึ้งไปเมื่อเห็นสภาพแวดล้อมโดยรอบ
น้ำทะเลที่สุดลูกหูลูกตา
เขาก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่เหมือนกันที่เขานั้นถูกไล่ล่าจนออกเขตทะเลมา
ไม่แปลกใจเลยจริงๆที่กำไลสื่อสารของเขาไม่มีสัญญาณ
ไม่แปลกใจเลยจริงๆที่เขายิ่
