าในตอนนี้กำลังสำนึกเสียใจที่หลงไปฟังคนใกล้ตัวจนต้องมาเจ็บปวดอย่างหมดใจในวันนี้
“เอาล่ะ”
ผู้บัญชาการสูงสุดได้พูดออกมาด้วยเสียงที่ดังลั่นและหนักแน่น “สิ่งที่ผิดพลาดอันใหญ่หลวงก็เกิดและย้อนกลับไม่ได้แล้ว แต่ยังไงซะ รางวัลที่เขาควรได้รับนั้นก็ยังคงอยู่”
“หยวนตี้ ในนามแห่งผู้การแห่งกันหนัน ให้เจ้าเป็นผู้มอบรางวัลให้กับกองกำลังเทียนเว่ยก่อน เดี๋ยวหลังจากนั้น หลินเฟิงจะจัดการต่อเอง”
“ส่วนลูกชายของเฉินเทียนเว่ย เฉินเฉียงนั้น เขาสมควรจะถูกแต่งตั้งในตำแหน่งนายพล เว่ยหวู่(ทรงพลัง,จอมพลัง)”
“รายงานท่านผู้บัญชาการสูงสุด เฉินเฉียงนั้นยังไม่ใช่คนของตึกจอมพลเหมันต์จันทราอย่างเป็นทางการ เขาเป็นเพียงศิษย์ของสำนักเต่าดำเท่านั้น เขาไม่สามารถรับยศนี้ได้”
“ฮะ เขาเป็นศิษย์สำนักเต่าดำอยู่รึ” ผู้บัญชาการสูงสุดได้นิ่งอึ้งไปอีกครั้ง หลังจากนิ่งคิดอยู่นาน เขาก็ได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลึก “จางหยวน เจ้าไปที่สำนักเต่าดำในนามของข้าและบอกเขาว่าข้านั้นขอให้เขาอวยยศเฉินเฉียงในฐานะนายพลเว่ยหวู่ และเจ้าก็ขอให้เขาช่วยประกาศเกียรติคุณของเฉินเฉียงที่สำนักเต่าดำซะ”
คนทั้งแปดได้กล่าวขอบคุณผู้บัญชาการสูงสุดอย่างพร้อมเพรียง
หลังจากผ่านไปสิบห้านาที เว่ยหยวนตี้ได้ร่างจดหมายขึ้นมาฉบับหนึ่งตามคำสั่งของผู้บัญชาการสูงสุด ก่อนที่จะมอบให้จางหยวนไป
ห้าวันถัดมา หลังจากหลินเฟิงได้รับคำสั่งจากผู้บัญชาการสูงสุดแล้ว เขาได้มอบรางวัลใ
