วเซียงผู้ซึ่งประจำการอยู่ที่ฐานบัญชาการอ่าวจันทร์เสี้ยว ในนี้เขียนไว้ซึ่งรายละเอียดเกี่ยวกับสงครามในแดนใต้ โปรดเปิดดู”
หลังจากพูดจบ จางหยวนได้นำจดหมายในมือของตน ส่งให้กับผู้บัญชาการสูงสุด
“เฉินเฉียงแห่งกองกำลังเทียนเว่ย ได้ใช้ความสามารถของตนอย่างเต็มที่จนทำให้สามารถสร้างความขัดแย้งระหว่างกองทัพของสัตว์ประหลาดและสัตว์ประหลาดแห่งท้องทะเลได้สำเร็จ ส่งผลให้พวกมันต้องตกตายไปกว่าสองหมื่นตัว”
“หลังจากนั้น เฉินเฉียงได้ปล่อยธนูแสงออกมา เป็นสัญญาณให้เผ่าพันธุ์มนุษย์เข้าไปร่วมต่อสู้ในสงครามระหว่างความขัดแย้งดังกล่าว และส่งผลให้กองกำลังร่วมของมนุษย์ มีชัยเหนือพวกสัตว์ประหลาดและได้รับชัยชนะได้ในที่สุด”
“….ในศึกสงครามครั้งนี้ การกระทำของเฉินเฉียงนั้นเปรียบได้ดั่งอัจฉริยะ ผู้ซึ่งทำการได้เทียบเท่ากับนักรบกว่าห้าพันคน…”
นำเสียงของผู้บัญชาการสูงสุดในระหว่างการอ่านจดหมายนี้ได้ดังขึ้นเรื่อยๆ จนเมื่ออ่านจบแล้ว เขาก็ได้ใช้นิ้วดีดจดหมายนี้ไปยังเว่ยหยวนตี้และพูดออกมา “หยวนตี้ เจ้า ได้ทำให้อัจฉริยะแห่งเผ่าพันธุ์ต้องตกตายด้วยเรื่องเพียงเท่านี้”
“เฉินเฉียง….เปรียบได้ดั่งนักรบอัจฉริยะ…กว่าห้าพันคน….”
เว่ยหยวนตี้ในตอนนี้ได้อ่านจดหมายด้วยมือที่สั่นระรัวและน้ำตาที่นองหน้า
“เฉินเทียนเว่ย…ข้าขอโทษ..เฉฺินเฉียง….ลุง…เป็นคนฆ่าเจ้าเอง…”
เว่ยหยวนตี้ในตอนนี้เกลียดชังลีปิงขึ้นมาอย่างสุดขั้วหัวใจต่อให้เขาตายไปแล้วก็ตาม เข
