หลิวเซียงก็ได้เดินมาทางกองกำลังเทียนเว่ยด้วยท่าทางที่เปี่ยมสุขอย่างหยุดไม่อยู่
“จางหยวน เป็นยังไงบ้าง หนำใจแล้วสินะ”
“แต่เดิม ข้าไม่ได้คาดหวังการมาของกองกำลังเทียนเว่ยของพวกเจ้าเลยแม้แต่น้อยเลยจริงๆ หากไม่ใช่เพราะพวกเจ้าแล้ว พวกเราคงไม่มีทางได้รับชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ไปได้แน่ๆ”
“โดยเฉพาะเฉินเฉียงของพวกเจ้าด้วยแล้ว เขานั้นเต็มไปด้วยสติปัญญาและความกล้าหาญ เขาประสบความสำเร็จในการสร้างความขัดแย้งภายในระหว่างสัตว์ประหลาดทั้งสองกลุ่ม นี่ถือว่าเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ของพวกเราที่มีเขาอยู่”
“เรื่องในครั้งนี้ข้าจะอวยยศให้พวกเจ้าอย่างงามเลย”
“เออ จะว่าก็ว่าเถอะ เจ้าเด็กเฉินเฉียงนั่นอยู่ไหนล่ะ”
“เรียกเขาออกมาหน่อยสิ เวลาแบบนี้พวกเราจะลืมเขาไปไม่ได้หรอกนะ”
จางหยวนเองเมื่อได้ยินแบบนี้ก็เริ่มหน้าถอดสีในทันที
“เฉินเฉียงอยู่ไหนเหรอ…..หลิวไฮ่ เจ้าเห็นรึเปล่า”
