่ผู้การเทียนเว่ยช่วยชีวิตพวกเราจนมีชีวิตอยู่ในตอนนี้ได้เป็นอย่างดีเช่นเดียวกัน ไม่อย่างนั้น ท่านและข้าคงจะตกตายกันไปนานแล้ว”
“อย่างไรก็ตาม จะเป็นการดีกว่าหากท่านจะไม่ดึงเขามาอยู่ข้างตัว”
หลังจากพูดจบ ลีปิงได้โค้งคำนับราวกับเสี่ยงชีวิตเพื่อขอร้องในเรื่องนี้
เว่ยหยวนตี้เองเมื่อเห็นท่าทางนี้แล้วก็ทำได้เพียงสะกดข่มความโกรธไว้ในใจ ก่อนที่จะพูดออกมา “ลีปิง ยืนขึ้นและตอบข้ามา ข้าอยากจะฟังความเห็นของเจ้าที่ต้องการห้ามข้าไว้”
“ขอบคุณท่านผู้การ”
ลีปิงยืนขึ้นและพูดออกมาช้าๆ “ท่านผู้การ ข้าเข้าใจดีว่าทำไมท่านนั้นต้องการจะตอบแทนบุญคุณของผู้เป็นพ่อกับทายาทของผู้การเทียนเว่ย”
“แต่ท่านลองคิดถึงความรู้สึกของเฉินเฉียงดูว่าหากเขารู้เรื่องที่เกิดขึ้นแล้วเขาจะรู้สึกยังไง”
“ยิ่งไปกว่านั้นคือ ต่อให้เฉินเฉียงไม่รู้เรื่องนั้น แต่การที่ท่านต้องเห็นหน้าของเขาที่อยู่ข้างกายซ้ำๆ ท่านจะอดทนต่อความรู้สึกผิดของตนเองได้หรือไม่”
“หากว่าเป็นข้านั้น ไม่เพียงจะไม่นำเขามาไว้ข้างตัว ข้าจะหาทางส่งเขาไปไกลที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ส่งไปที่ไหนก็ได้ที่เขานั้นจะไม่กลับมาให้เห็นอีก”
“แล้วก็อย่าลืมว่า ท่านกับผู้การเทียนเว่ยเองก็เคยเอ่ยปากหมั้นหมายลูกของท่านทั้งสองเอาไว้หากว่าเกิดมาแล้วเป็นผู้ชายกับผู้หญิง ซึ่งในตอนนี้…”
“ไม่ต้องพูดแล้ว”
เมื่อเว่ยหยวนตี้ได้ยินความเห็นของลีปิงแล้ว ใบหน้าของเข้าก็มืดคล้ำ เขานั่งลงบนเก้าอี้พร้อมใบห
