บทที่ 106 พ่อสื่อพ่อชัก
“แน่นอน กัปตันจาง ท่านยังจดจำชื่อกัวเหลียงได้หรือไม่” เฉินเฉียงได้หันไปถามจางหยวน
“กัวเหลียงเหรอ ฮ่าฮ่าฮ่า แน่นอนสิ เขาเองก็เป็นน้องชายที่ดีคนหนึ่งของข้า ถึงแม้ตอนนั้นเราไม่ได้อยู่ในทีมภารกิจเดียวกันแต่เราก็มีความสัมพันธ์อันดี”
“เดี๋ยวนะ เจ้าอย่าบอกนะว่าหมอนั่นจะมาเข้าร่วมกับกองกำลังของเราน่ะ”
“ฮี่ฮี่ฮี่ ศิษย์พี่กัวและข้าเองต่างก็อยู่ในการสั่งสอนของอาจารย์ฮู่ต้าไฮ่ เขาบอกเรื่องที่จะเข้ากองกำลังนี้กับตัวข้าเอง”
“แล้วถ้าศิษย์พี่กัวมาแล้วมีหรือที่ศิษย์พี่หนี่เฟิงจะปล่อยเขาน่ะ”
“ก็จริง ถึงแม้ว่ากัวเหลียงจะมาเพื่อไว้หน้าข้า แต่ยังไงซะหนี่เฟิงย่อมไม่ยอมปล่อยเขา และหากดึงเธอมาเข้าร่วมได้ นี่จะเป็นสิ่งที่ดีมากๆ”
“ไม่เพียงแค่นั้นนา….ฮี่ฮี่ฮี่ ยังมีคนที่อยากเข้าร่วมอีก” เฉินเฉียงยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย “กัปตันจาง เท่าที่ข้ารู้มาหญิงนางหนึ่งจากสำนักเต่าดำที่หมายมั่นปั้นมือว่าไม่ว่ายังไงก็จะเข้าร่วมกองกำลังนี้ให้ได้ ท่านพอจะรู้จักเธอรึเปล่าน้อออออ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า น้องชายเฉิน เรื่องนี้ข้ารู้ดีเลย” หลังจากฟังการพูดคุยกันนี้ก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกมาจากข้างหลังอย่างดังลั่น “ตอนที่กัปตันของเราเข้ามาใหม่ๆนั้นน่ะ พวกเราทุกคนต่างก็ได้ยินกัปตันละเมอออกมาได้ทุกค่ำคืน”
“ตอนนั้นเหมือนกัปตันจะเรียกชื่อว่า…เอ่อออออ ซวนเอ๋อนะ ใช่รึเปล่าน้องเฉิน”
เพียงหลิวไฮ่พูดจบ คนอื่นๆก็หัวเราะกันดังลั่น “
