ฮ่าฮ่าฮ่า คุณนายของกัปตันจะมาแล้วโว้ย สุดยอดไปเล้ยยยยย”
จางหยวนที่พลันนึกถึงใบหน้าอันแสนน่ารักน่าทะนุถนอมขึ้นมาได้อีกครั้งก็ได้หน้าแดงเป็นลูกตำลึงหลังจากถูกหัวเราะแซวจนลั่น เขารีบดึงเสื้อของเฉินเฉียงเข้ามาใกล้และถามออกมา “นี่เจ้ารู้จักซวนเอ๋อด้วยรึ เธอบอกจริงๆเหรอว่าเธอจะมาที่นี่น่ะ”
เฉินเฉียงได้หมุนตัวสลัดมือของจางหยวนออกไปไกลและพูดออกมาด้วยเสียงกระเซ้าเย้าแหย่ “กัปตัน ข้าไม่รู้จักซวนเอ๋อนา… ข้ารู้จักแต่หลิวซวนเอ๋อที่อยู่แผนกอัคคี ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นคนเดียวกับที่ท่านพูดรึเปล่าอ่ะนะ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
เพียงสิ้นเสียงเฉินเฉียง ทุกคนในกองกำลังก็หัวเราะกันดังลั่นอีกครั้ง
“เฉินเฉียง จะหนีไปไหนไอ้เด็กเปรต”
เมื่อเห็นเฉินเฉียงเริ่มวิ่งออกไป จางหยวนที่ยืนนิ่งเพราะอับอายก็เริ่มที่จะไล่ตาม
“กัปตันจาง ท่านแน่ใจนะว่าจะจับข้าได้………………………………………”
ในตอนนี้ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนห่างกันไปเรื่อยๆจนเฉินเฉียงได้ลับสายตาไป เหลือทิ้งไว้แต่เสียงสะท้อนที่ทิ้งไว้ นี่เองก็ทำให้ทุกคนหัวเราะดังลั่นอีกครั้ง
ภารกิจที่หลินเฟิงมอบหายให้กองกำลังเทียนเว่ยในครั้งนี้ช่างง่ายดายและไม่แม้แต่พบพานสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่ง
ยังไม่ถึงสามวันดี พวกเขาทั้งเก้าก็มาถึงเขตกันหนันท่ามกลางเสียงหัวเราะที่ดังลั่น
ในเขตตึกจอมพลแห่งเมืองเหมันต์จันทรานั้นยังพอได้พบเจอกับสัตว์ประหลาดที่บุกจู่โจมอยู่บ้าง แต่กับตึกจอมพลแห่งเขตกันหนันนี้ต
