บใบเปิดทางจากจางหยวนก็รีบวิ่งเข้าไปข้างใน
“กัปตันจาง เขตกันหนันแห่งนี้มีผู้การอยู่เท่าไหร่กัน”
จางหยวนได้มองไปที่เฉินเฉียงด้วยสายตาแปลกๆ ก่อนจะยิ้มและพูดออกมา “มีเพียงหนึ่งเดียว และนั่นคือกองกำลังของผู้การแห่งกันหนันผู้ซึ่งทรงพลังที่สุดในที่แห่งนี้”
“ฮะ นี่…”
ก่อนที่เฉินเฉียงจะได้พูดอะไร จางหยวนก็ได้เอามือปิดปากของเฉินเฉียงไว้ก่อน และหันไปมองรอบๆ รวมถึงทหารยามที่ประตูอีกคนหนึ่ง
“ระวังไว้ด้วยนะเว้ย อย่าได้พูดชื่อของผู้การออกมาเป็นอันขาด”
เฉินเฉียงได้ปิดปากเงียบในทันทีเมื่อได้เห็นว่าทหารยามหรี่ตามองเขาอย่างเขม็ง
งั้นนี่ก็คือบ้านของเว่ยฉิงเชินน่ะสิ
เฉินเฉียงที่ตอนนี้กำลังมองลึกเข้าไปในกำแพงที่ตัดผ่านสวนไปแล้วนั้นก็พลันมีภาพของสาวน้อยชุดขาวที่เขาได้พานพบในเขตแดนหมอกโลหิตลอยขึ้นมาอยู่ในใจ
“ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี ท่านผู้การขอเชิญทุกท่านให้เข้าไป โปรดตามข้ามา”
เฉินเฉียงได้ตามคนอื่นๆเข้าไปยังสวนตระกูลเว่ย(ตึกจอมพล)
และยิ่งเข้าไปลึกเท่าไหร่ เฉินเฉียงก็ยิ่งรู้สึกได้ว่าผู้การคนนี้ยิ่งไม่ธรรมดาเข้าไปอีก
เพราะเพียงแค่ส่วนของสวนนี้ก็ใหญ่กว่าตึกจอมพลถึงสามเท่าเห็นจะได้
แถมข้างในนี้ยังมีสถาปัตยกรรมมากมาย ทั้งน้ำพุ และสวนที่สวยสง่าตลอดทาง
แม้แต่คนรับใช้เองก็ยังมีระดับขึ้นต่ำอยู่ที่ระดับทหารขั้นสูง
เอาจริงๆแล้วเขารู้สึกว่าแค่ได้เป็นเพียงคนรับใช้ในบ้านผู้การแบบนี้ก็รู้สึกเป็นเกียรติอย่างบอกไม่ถูก
