เมื่อตอนที่เขาเห็นเขตเมืองของตึกจอมพลเหมันต์จันทราแล้ว เขารู้สึกตื่นตาตื่นใจเช่นเดียวกัน แต่เมื่อเทียบกับตึกจอมพลแห่งเขตกันหนันแห่งนี้ ที่นี่ดูสงบสุขมากกว่า
ถนนภายในเขตเมืองนี้ดูกว้างขวาง สองข้างทางมีรั้วรอบขอบชิดจัดสรรกันเป็นอย่างดี ที่นี่มีร้านอาหารแบบสองไม่ก็สามชั้น แถมยังมีการโฆษณาเกี่ยวกับการขายอาวุธและสมบัติอื่นๆ
เมื่อเห็นเฉินเฉียงนั้นทำท่าราวกับบ้านนอกเข้าเมือง จางหยวนเองก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ “ที่นี่คือตึกจอมพลในพื้นที่ภาคกลางล่ะนะ แน่นอนว่าย่อมดูโอ่อ่ามากกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย
“หลังจากส่งของเสร็จแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปหาอะไรกินดีๆสักมือ จะได้มาไม่เสียเที่ยว”
“โว่โว่โว่ น้องชายเฉินเฉียงฟังกัปตันพูดเข้าสิ ร้านอาหารที่นี่หรูหรามากเลยนะ แถมยังมีเนื้อสัตว์ประหลาดมากมายที่เจ้าเองก็น่าจะไม่เคยพานพบ พวกมันล้วนแล้วแต่อร่อยทั้งนั้น”
“เอ้อพูดถึงเนื้อแล้ว เหล้านั่นชื่อว่าอะไรนะ อันที่มันหอมๆนุ่มๆลิ้นนั่นน่ะ ตอนข้าหลับตาแล้วนึกชื่อมัน ข้ายังจดจำรสละมุนของมันที่ปลายลิ้นได้อยู่เลย ชักทนไม่ไหวซะแล้วสิ คราวนี้ข้าจะฟาดให้เรียบวุธเลยคอยดู”
เฉินเฉียงเองก็อดจะคิดตามที่คนในกองกำลังพูดคุยกันไม่ได้
พวกเขาทั้งเก้าคนได้เดินผ่านถนนมาอีกเล็กน้อยก็ได้มายืนอยู่หน้าประตูที่มีกำแพงสูงใหญ่และสวนที่กว้างขวาง
“โปรดไปรายงานให้ท่านผู้การทราบว่าหลินเฟิงแห่งตึกจอมพลเหมันต์จันทรามีของมาให้”
เมื่อทหารยามที่ประตูได้รั
