ลยก็คงจะแยกไม่ออก
และการที่อยู่ไปพบเจอคนแปลกหน้าแต่จะให้ไปโจมตีทางจิตวิญญาณเลยตั้งแต่แรกพบก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรกระทำ
เพราะนั่นไม่ได้ต่างไปจากการรนหาที่ตาย
ในคืนนั้น เฉินเฉียงคิดหนักจนเริ่มตื่นตระหนักและตื่นกลัว จนในที่สุดเขาก็พยายามเลิกคิดและผล็อยหลับไป
“กริ๊งงงงงงงงงงง”
รุ่งสาง เสียงกริ่งได้ดังขึ้นที่นอกห้อง ทุกคนในกองกำลังต่างก็ไปรวมตัว
แม้จะเป็นสมาชิกชั่วคราวแต่เฉินเฉียงก็ยังรีบวิ่งออกจากห้องและไปเข้าแถวต่อหลังซานเอ๋อและหลิวไฮ่เพื่อรอคอยคำสั่งของจางหยวน
เมื่อเห็นว่าทั้งแปดคนได้มาจนครบแล้ว จางหยวนก็ได้พูดออกมาด้วยท่าทีจริงจัง “พี่น้อง พวกเราได้รับคำสั่งจากท่านผู้การเมื่อวานนี้ว่าให้ไปส่งของที่เขตกันหนัน”
“ไอ๊หยา ไม่มีอะไรที่ต้องลงแรงมากกว่านี้รึไงกัน กัปตัน เมื่อไหร่พวกเราจะได้ทำภารกิจดีๆแบบคนอื่นเขาบ้างกันเนี่ย”
หลางซานเอ๋อเป็นคนแรกที่เอ่ยปากบ่นเมื่อได้ยินคำสั่งจากจางหยวน
“หุบปาก หลางซานเอ๋อ ในฐานะนักรบแห่งตึกจอมพล ไม่ว่าจะได้รับภารกิจใดมาก็ตาม พวกเราจะต้องยอมรับและทำตามให้สำเร็จจนได้ ไม่ว่าจะยากเย็นแสนเข็ญแค่ไหนก็ตาม”
“และท่านเอ่ยปากออกมาเองว่าให้กองกำลังของเราเป็นคนทำ”
ด้วยการที่นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินเฉียงได้ออกไปภารกิจร่วมกับกองกำลังเทียนเว่ยทำให้เฉินเฉียงนั้นดูมีชีวิตชีวาจนหน้าตบกะโหลก แต่เมื่อเขาเห็นใบหน้าที่เอือมระอาของทุกคนแล้วก็อดไม่ได้ที่จะอยากชวนคุย
“พี่สาม พี่คิดว่าไอ้ขอ
