งที่เรากำลังไปส่งนี้คืออะไร”
หลางซานเอ๋อที่ได้ยินก็อดจะเม้มปากไม่ได้ก่อนที่จะมองไปรอบๆและพูดออกมา “ไม่มีใครไม่รู้หรอกว่าพวกเรากำลังไปส่งอะไร เจ้าลองไปถามคนอื่นก็ได้”
“แต่ก็นะ เจ้าไม่ต้องไปถามหรอก เดี๋ยวมันจะกระโตกกระตากเกินไป ให้ข้าบอกเจ้าเอง ในทุกๆครั้งที่พวกเรานั้นเป็นคนส่งของ มันจะเกี่ยวข้องกับศัตรูเสมอ”
“หากว่าเจ้าต้องไปส่งของพวกนี้คนเดียว แน่นอนว่าเจ้าต้องถูกไล่ล่าจนต้องหนีหัวซุกหัวซุน”
“หากว่าของสิ่งนี้ถูกสั่งให้ไปส่งยังกันหนัน แน่นอนว่าต้องเป็นสิ่งวิจัยที่เกี่ยวข้องกับการสงคราม”
เหรินหมิงที่ได้ยินตอนนี้ทำท่าราวกับว่าเป็นนักเลงหัวไม้ที่กำลังนำส่งสินค้าสำคัญให้แก๊ง เขานั้นได้ส่งของในฐานะคนของกองกำลังเทียนเว่ยมาสามรอบแล้ว และนี่เองทำให้เขาเองก็ค่อนข้างมั่นใจว่าเป็นกรณีเดียวกัน
“อย่าบอกนะว่าพวกเราได้รับภารกิจแบบนี้มาโดยตลอดน่ะ”
“ฮี่ฮี่ฮี่ แหงสิ และนี่เองถึงทำให้ตอนที่เจ้าบอกว่าจะเข้ากับทีมของพวกเราถึงได้โดนดูแคลน พวกมันต่างก็คิดไปว่าพวกเรานั้นกลัวตายและเป็นดอกไม้ในเรือนกระจกที่ได้รับการปกป้องจากท่านผู้การ”
“ไอ้นรกพวกนั้นไม่รู้ว่าคิดออกมาได้ยังไงว่าพวกเรากลัวตาย เมื่อสองเดือนก่อนพวกเราเองก็ต้องสังเวยไปห้าชีวิตเพื่อการส่งของนี่เหมือนกัน” เสียงของหลิวไฮ่นั้นดังพอจนคนอื่นได้ยินและนี่ทำให้พวกเขาต้องเงียบนิ่งไป
“ต้องเป็นเพราะไอ้ระยำเจิ้งตี้นั่นล่ะ พวกเราออกไปค้นหาและได้ข่าวคราวกลับมาบ
