งเอิญไปทำชื่อเสียงให้สำนักก็เท่านั้น แก่นโลหิตนี่คือรางวัลที่ข้าได้รับ”
“โอ้… เอาเถอะ เฉินเฉียง อย่าให้ใครรู้ว่าเจ้ามีมันก็แล้วกัน เข้าใจรึเปล่า”
“หากใครรู้เข้าล่ะก็ ไอ้พวกนั้นคงไล่ล่าเจ้าไม่ได้ต่างไปจากคนของสำนักอย่างแน่นอน”
“ฮี่ฮี่ฮี่ ข้าค่อนข้างจะมั่นใจเลยว่าผอ.เฉียนนั้นเป็นคนปล่อยข่าวเรื่องแก่นโลหิตและเรื่องที่เจ้าไปทำภารกิจด้วยใช่ไหมล่ะ”
เมื่อเห็นท่าทางยียวนของจางหยวนแล้ว เฉินเฉียงก็ทำได้เพียงพยักหน้าออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะพูดออกมา “ตอนแรกข้าก็คิดว่าตาแก่นั่นจะกังวลว่าข้าจะเป็นภัยจนให้กำไลข้อมือหนึ่งวง แต่ที่ไหนได้ เขาบังคับขายข้าตั้งห้าพันแต้มคะแนนแน่ะ”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้ชูกำไลสื่อสารของสำนักที่เขาได้รับมาให้จางหยวนดู
“เฉินเฉียง นี่เจ้าเป็นลูกนอกสมรสของผอ.เฉียนรึเปล่าเนี่ย ข้าล่ะไม่อยากจะเชื่อจริงๆว่าเขายอมขายมันให้เจ้าด้วยราคาแค่นั้น”
“…..อย่าบอกนะว่าเจ้าไม่รู้ว่ากำไลนั่นมีค่าขนาดไหน อย่างน้อยๆมูลค่าของมันก็สมควรจะได้ครึ่งหนึ่งของแก่นโลหิตของเจ้าเลยนะ”
เฉินเฉียงรีบถามออกมาในทันทีอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “ไม่จริงน่า มันก็แค่มีแผนที่ละเอียดดีกับเข็มทิศที่แม่นยำเท่านั้น อ้อ เขาบอกว่ามันสามารถรับข้อมูลได้ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม นอกนั้นมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรนี่นา”
“โฮ่….งั้นเหรอ งั้นมอบมันให้ข้า เจ้าเสนอราคามาได้เลย”
เมื่อเห็นจางหยวนมีท่าทางจริงจัง เฉินเฉียงก็ส่ายหัวต
