อด
อย่างไรก็ตาม ด้วยการที่ทั้งหกคนนี้มีระดับการบ่มเพราะที่สูงกว่าเขาอย่างน้อยก็หนึ่งขั้น แถมยังมีผู้เชี่ยวชาญทางด้านการโจมตีทางวิญญาณของโม่เสี่ยวจวงอีก การกระทำของเฉินเฉียงมีหรือที่จะรอดพ้นสายตา
“เฉินเฉียง นี่แกคิดจริงๆหรือว่ากัวเหลียงและพวกจะตามมาช่วยแกได้”
“ข้าบอกได้เลยว่าแกกำลังฝันกลางวันอยู่”
“ข้าคิดว่าแกคงจะรู้ตัวแล้วว่ากำไลสื่อสารนั่นไม่ทำงานใช่ไหมล่ะ”
“ตอนนี้แกโดนปล่อยเกาะแล้วล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า”
“นี่แกคงไม่รู้จริงๆสินะว่าเมื่อออกจากสำนักมาแล้ว หากว่าอยู่ไกลมาก กำไลสื่อสารจะไม่ทำงานได้”
เป็นดังว่า เฉินเฉียงได้มองไปที่กำไลสื่อสารของตนแล้วก็ไม่พบอะไรเลยนอกจากแสงสีฟ้า
“ศิษย์พี่โม่ พวกเราต่างก็เป็นศิษย์สำนักเดียวกัน แถมพวกเราไม่ได้มีความขัดแย้งถึงขั้นเป็นศัตรู แล้วทำไมท่านต้องฆ่าข้าด้วย”
เฉินเฉียงที่ในตอนนี้แทบจะสูญสิ้นความหวังแล้ว เขาได้ค่อยๆกระเถิบถอยหลังไปอยู่ที่หน้าถ้ำพร้อมแกล้งถามออกมาอย่างจนปัญญา
“แกกล้าบอกว่าพวกเราไม่มีความแค้นต่อกันงั้นหรือ”
โม่เซี่ยวจวงพูดออกมาใบหน้าที่แสดงออกมาอย่างโกรธเกรี้ยวและเกลียดชัง “แกเป็นแค่เด็กใหม่ที่พึ่งจะเข้ามหาวิทยาลัยแต่กล้าทำให้ข้าต้องรับความอัปยศอดสูต่อหน้าผู้คน ถามยังทำให้ข้าต้องเสียหน้าต่อผู้ที่ติดตามข้าคนนี้”
“ยิ่งไปกว่านั้นคือคนแผนกของแกยังกล้าที่จะมาท้าทายพวกข้าอย่างไม่หยุดหย่อนจนทั่วทุกตัวคน”
“นี่ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้ข้าโกรธเคืองอีกเหร
