อ”
“ยิ่งไปกว่านั้นคือแกไม่รู้รึไงว่าศิษย์น้องจ้าวคือหลานรักของผู้อาวุโสจ้าว”
“ไม่สิ ถึงแกจะรู้แต่แกก็ยังกล้าที่จะทำให้ศิษย์น้องจ้าวนั้นรับความอัปยศอดสูซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนทำให้ทั่วทั้งสำนักต้องหัวเราะเยาะเขา”
“แกทำถึงขนาดนี้แล้วแกยังคิดว่าเขานั้นจะปล่อยแกไปน่ะ ห้ะ”
เฉินเฉียงไม่เคยคิดมาก่อนว่าโม่เสี่ยวจวงและจ้าวฮั่นจะคิดแค้นกับเพียงแค่การพ่ายแพ้ในสนามประลองเป็นตายมากมายถึงขนาดนี้
“…นี่…จะบอกว่าคิดแค้นเพียงเรื่องเล็กๆแบบนี้อะนะ”
“นี่ศิษย์พี่ไม่กลัวว่าสำนักจะเอาเรื่องนี้รึไงกัน”
“อย่าลืมว่าสำนักไม่อนุญาตให้ศิษย์มีเรื่องกันถึงตาย”
“มีเรื่องกันถึงตายเหรอ”
“เฉินเฉียง แกคิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าเพราะเรื่องนี้สินะ”
“แกคิดจริงๆเหรอว่าแกจะหนีพ้นหลังจากชนะศิษย์น้องจ้าวหลังจากการประลองสุดท้ายไปได้”
“สำหรับข้าแล้ว ศิษย์น้องจ้าวยังทำเกินไปด้วยซ้ำที่ต้องให้พวกข้ามาเหยียบย่ำเศษกากเดนระดับทหารแบบแกน่ะ”
“พวกเราไม่ว่าใครก็สามารถฆ่าแกได้ทั้งนั้น”
“ตราบใดที่แกตาย ก็ไม่มีใครรับรู้ได้อยู่ดีแหล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า”
“กับไอ้กัวเหลียงและพวกนั้น กว่ามันจะหาร่องรอยเจอว่าแกมาทางไหน ถึงมันจะแข็งแกร่งแต่ก็ไม่ได้เร็วมากมาย กว่ามันจะมาถึง แกก็กลายเป็นศพแล้วอยู่ดี”
คำพูดของโม่เสี่ยวจวงที่เย็นชานี้ทำให้เฉินเฉียงรู้ในทันทีว่าตนนั้นหนีไม่พ้น
หนทางที่ดีที่สุดคือการรอกัวเหลียงและพวกให้มาถึง
แน่นอนว่าไอ้พวกนี้ไม่ยอมอยู่แล้ว
“ศิษย์พ
