ี่โม่ ข้าว่ารีบตัดหัวไอ้ระยำนี่แล้วรีบกลับสำนักกันดีกว่า หากชักช้าไปเดี๋ยวกัวเหลียงกับพวกจะมาซะก่อน ไม่งั้นพวกเราจะมีปัญหาใหญ่แน่”
โม่เสี่ยวจวงก็พยักหน้ารับก่อนที่จะเผยรอยยิ้มหลอนประสาท
“เฉินเฉียง” เขาพูดก่อนที่จะส่ายหัวพร้อมรอยยิ้มที่แสยะ “หากอยากจะโทษใครนั้นก็ขอให้แกโทษตัวเองแล้วกันที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ”
“จำไว้ให้ดียันชาติหน้าเลยนะ” โม่เสี่ยวจวงพูดประดุจดั่งการสอนสั่ง “ว่ามีใครบางคนที่คนอย่างแกไม่ควรจะไปหาเรื่องด้วย”
หลังจากพูดจบ โม่เสี่ยวจวงและคนอื่นๆได้ค่อยๆบีบวงล้อมเข้าไปหาเฉินเฉียง
สิบเมตร
แปดเมตร
หลังจากเห็นคนทั้งหกค่อยๆใกล้เข้ามา ลำคอของเฉินเฉียงนั้นแห้งผากมากขึ้นและมากขึ้น เขารู้สึกได้ในทันทีว่านี่คือช่วงเวลาเป็นตายแห่งชีวิต
เขากำลังโทษตัวเองที่รีบไล่ตามวานรเขี้ยววายุมาตามลำพังจนต้องทำให้ตัวเองมาพบเจอกับสถานการณ์เช่นนี้
กับศัตรูที่เป็นถึงนักรบสายเลือดระดับนายพลวิญญาณพวกนี้มีพลังพอที่จะฆ่าเขาได้คนละหลายครั้ง ส่วนด้านหลังเขาก็เป็นถ้ำของวานรเขี้ยววายุอีก แถมอย่างน้อยมันก็เป็นอีกหนึ่งที่อยู่ในระดับนายพลวิญญาณขั้นต้น
ดูเหมือนในครั้งนี้เขาจะไม่มีทั้งทางไปต่อและถอยหนีเสียแล้ว
