กพวกเจ้าได้เผชิญหน้ากับพวกมันแล้วมีความคิดแบบนี้ พวกเจ้าจะต้องตกตายอย่างน่าอนาถ”
“การต่อสู้กับศัตรูนั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดในการต่อสู้นั่นก็คือการฆ่าอีกฝ่ายให้ได้โดยไม่ต้องสนใจมนุษยธรรมหรือคุณธรรมใดๆ”
“หากว่าเฉินเฉียงชนะได้ในการต่อสู้นี้ เป็นหลู่ฟางเองที่ยังมีทักษะที่ไม่เพียงพอ”
“แต่สิ่งที่ข้าว่ามันนั้นเองก็เป็นเพียงกฎทางธรรมชาติของการต่อสู้ล่ะนะ ส่วนเรื่องผลการประลองนั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง อย่าได้ดูแคลนฝีมือของศิษย์พี่ของเจ้าเป็นอันขาด เขาไม่ใช่คนที่จะแพ้เพียงเพราะเรื่องแค่นั้น”
“หากไม่เชื่อก็รอดูไปแล้วกัน”
หลังจากพูดจบ ฮู่ต้าไฮ่ได้ยิ้มกริ่มออกมาและหันกลับไปมองสนามต่อ
เป็นอย่างที่ฮู่ต้าไฮ่ว่าเอาไว้ หลู่ฟางไม่ใช่คนที่จะแพ้ด้วยวิธีการแบบนี้
นั่นก็เพราะหลังจากที่เฉินเฉียงเตะศิษย์พี่ของคนลอยขึ้นฟ้าไปแล้ว เขาก็พบว่าตนไม่สามารถใช้ดาบดั้นเมฆของตนโจมตีออกมาได้ตามที่ใจของเขาคิดไว้
เหตุผลก็เพราะว่าหลู่ฟางได้หนีบขาไว้แน่น ไม่มีช่องให้เฉินเฉียงทางสวนช่างว่างที่เขาคาดหวังเอาไว้
“ฮ่าฮ่า ศิษย์น้อง ศิษย์พี่ไม่คิดเลยจริงๆว่าเจ้าจะใช้วิธีการนี้กับศิษย์พี่ แต่ก็เอาเถอะนะ ยังไงซะกับการต่อสู้ในครั้งนี้เจ้าคงไม่อาจจะใช้วิธีนั้นกับศิษย์พี่ได้”
ด้วยการที่หลู่ฟางยังคงไม่ขยับแขนขากลางอากาศ นี่ถือว่าไม่ผิดข้อตกลงแต่อย่างใด
ตอนที่เขารู้วิธีการที่จ้าวฮั่นต้องพ่ายแพ้ให้กับเฉินเฉียงแล้ว ต่อให้ไม่ได้สู้กับเฉินเฉ
