ะเล่นเป็นลูกบอล
แต่ในตอนนี้เขาจะกล้าทำอีกเหรอ
การประลองเมื่อครู่นี้เขายังไม่ทันจะได้รับการเยียวยา
หากว่าเฉินเฉียนชนะเขาได้อีกครั้งหนึ่งล่ะ นี่ไม่ใช่ว่าเขานั้นแพ้ถึงสองครั้งติดกันหรอกเหรอ
และสิ่งที่เขานั้นลืมเลือนไม่ได้มากที่สุด นั่นก็คือการโจมตีสุดท้ายที่ยังคงจะฝังใจ นั่นไม่เพียงสังหารเขาแต่ยังบั่นทอนจิตใจเขา
นั่นยังดีที่เฉินเฉียงเลือกสนามแบบตอนกลางคืน แล้วถ้าในครั้งนี้เขาเลือกสนามตอนกลางวันล่ะ
นี่ไม่เท่ากับว่าเขาต้องพ่ายแพ้ต่อหน้าผู้คนหรอกเหรอ
เมื่อคิดความเป็นไปได้ตั้งมากมายที่ถาโถมเข้ามานี้ทำให้จ้าวฮั่นอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียวสันหลังจนร่างกายต้องสั่นเทิ้มออกมา เหงื่อเม็ดใหญ่ทั้งหลายได้ต่างก็พรั่งพรูมาทั่วใบหน้าของเขา
“ศิษย์พี่จ้าว ไอ้เด็กโอหังระดับทหารขั้นสูงนั่นมันเกินไปแล้ว ศิษย์พี่ต้องไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปนะ คราวนี้เราต้องใช้จังหวะที่มันหลงลำพองใจปะทะกับศิษย์พี่แก้แค้นมันให้ได้ หากศิษย์พี่ไม่ยอมรับจะต้องอับอายมากยิ่งกว่านี้”
“ใช้แล้วครับศิษย์พี่ หากว่าในครั้งนี้พวกเราไม่รับไว้ล่ะก็แล้วพวกเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกันล่ะ แล้วพวกเราจะกล้าทำอะไรได้อีกในอนาคต”
“หุบปาก ถ้าแกเก่งนักก็ขึ้นไปเองเซ่”
จ้าวฮั่นได้หันไปตะคอกคนที่พูดออกมาด้วยสายตาที่แสดงถึงความหวาดกลัว
“ก็ได้ ข้าจะไปเอง ท่านคิดว่าพวกเขาจะกลัวไอ้เด็กพรรนั้นรึไง”
ศิษย์คนหนึ่งโกรธจนฟิวส์ขาดในทันทีที่ได้ยินคำพูดของจ้าวฮั่น อย่างไรก
