งและหูเบาด้วย พอวังจี่เต้าพูด เขาก็เชื่อฟังวังจี่เต้า พอสยงจวิ้นหรงพูด เขาก็รู้สึกว่าสยงจวิ้นหรงพูดมีเหตุผล การตัดสินใจของราชสำนักเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ทำให้พวกขุนนางที่อยากทำงานไม่รู้จะทำอย่างไรดี แต่พวกที่ครอบครองตำแหน่งเปล่าๆ โดยไม่ทำงานกลับยิ่งดีใจ ประจบสอพลอ และไม่ทำงานจริงจัง…แบบนี้ต่อไปจะจบอย่างไร!
หากเขาไม่จัดการความสัมพันธ์กับจ้าวอี้ให้ดีอีก ทั้งราชสำนักนี้ยังมีใครควบคุมจ้าวอี้ได้?
อ๋องเจี่ยนสูดหายใจลึกหลายครั้ง ถึงจะรู้สึกว่าตนเองสามารถพูดโดยไม่เจือความโกรธได้ “กระหม่อมไม่ทราบว่าวันนี้เป็นพิธีปักปิ่นของท่านหญิงเจียหนาน มาไม่ถูกเวลาจริงๆ ทว่าเรื่องนี้ก็โทษกระหม่อมไม่ได้เช่นกัน!” เขาเอ่ยพลางฝืนยิ้ม “ไทฮองไทเฮาไม่เคยบอกแม้แต่คำเดียว ไม่อย่างนั้นกระหม่อมต้องเข้าวังมาแสดงความยินดีกับท่านหญิงอย่างแน่นอน”
จ้าวอี้ได้ยินคำพูดนี้ไม่เลวทีเดียว จึงยิ้มตามไปด้วย และเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “ไทฮองไทเฮาตรัสว่า ตอนนี้เจียหนานแต่งงานแล้ว ตามหลักไม่ควรจัดพิธีปักปิ่น แต่ไทฮองไทเฮารู้สึกไม่สบายใจ คิดแล้วคิดอีก ก็ยังรู้สึกว่าควรจะทำให้บรรยากาศคึกคักหน่อย ทว่าถึงอย่างไรก็ไม่สมเหตุสมผล เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา จึงเช
