ยล้วนเกิดขึ้นก่อนอายุสิบขวบ ตระกูลหานยั่วโมโหนาง นางก็ไม่ถือสาที่จะให้อ๋องเจี่ยนไปกอบกู้สถานการณ์หลังจากเกิดเหตุผิดพลาด
ฮูหยินฝางไม่รู้ ยังคิดว่านางพูดไปด้วยความโกรธ จึงรีบปลอบนาง “เจ้าก็อย่ากังวลเกินไปเช่นกัน ลุงใหญ่ของเจ้าก็ไม่ใช่คนที่ล่วงเกินได้ง่ายๆ เหมือนกัน เจ้าแค่เป็นฮูหยินอาวุโสของเจ้าอย่างสบายใจก็พอแล้ว โกรธคนอย่างพวกเขา…ไม่คุ้ม” แล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง โดยเอ่ยว่า “แต่อย่างไรก็ต้องรับมือฝ่าบาทสักหน่อย ถึงอย่างไรเขาก็เป็นฮ่องเต้ แถมยังส่งคนมารับเจ้าไปลานล่าสัตว์โดยเฉพาะ ต่อให้เจ้าไม่เต็มใจ ก็ต้องหาทางลงและหาเหตุผลให้ฝ่าบาทเช่นกัน”
เจียงเซี่ยนอดทนหลี่เชียน เป็นเพราะชอบเขา หวังว่าเขาจะมีความสุขเวลาที่อยู่กับนาง
ให้นางอดทนจ้าวอี้ จ้าวอี้ยังไม่มีเกียรติมากขนาดนั้น
เจียงเซี่ยนเอ่ยว่า “เช่นนั้นก็ให้เสี่ยวโต้วจึมาคุย”
เสี่ยวโต้วจึ นั่นเป็นคำเรียกในอดีตของขันทีตู้ เวลานี้เขาเป็นหัวหน้าขันทีวังเฉียนชิงที่กุมอำนาจอย่างแท้จริง และคนโปรดอันดับหนึ่งข้างกายฮ่องเต้ นอกจากฮ่องเต้แล้ว ยังมีใครกล้าเรียกเขาว่า ‘เสี่ยวโต้วจึ’ ตรงๆ อีก?
ฮูหยินฝางฝืนยิ้ม และอยากเตือนเจียงเซี่ยนเล็กน้อย ทว่าเห็นเจียงเซี่ย
