ม่สนใจพวกเขาแล้ว
—————————————————–
แล้วก็เป็นอย่างที่ฮูหยินฝางคิด ตอนที่ตู้เซิ่งกลับไปตอบจ้าวอี้ยังเอ่ยแต่งเติมเรื่องราวเล็กน้อยด้วย “…ท่านหญิงให้กระหม่อมหาข้ออ้าง กระหม่อมมิกล้า กล้าเพียงทูลตามตรง”
เขาเอ่ยจบ ก็เหลือบมองซุนเต๋อกงหัวหน้าขันทีซือหลี่เจียนที่รับใช้อยู่ในห้องทีหนึ่งอย่างเร็วมาก
ทว่าซุนเต๋อกงกลับพับแขนเสื้อขึ้นอย่างว่านอนสอนง่ายและช่วยฝนหมึกให้จ้าวอี้อยู่ตรงนั้นเหมือนไม่ได้ยิน
“นางเอ่ยเช่นนี้จริงหรือ?” จ้าวอี้ได้ยินก็ขมวดคิ้วพลางถาม ดูออกว่าไม่ค่อยพอใจ แต่กลับไม่โกรธ
ตู้เซิ่งรีบเอ่ยว่า “กระหม่อมมิกล้าโกหก!”
จ้าวอี้ได้ยินแล้วก็เหม่อลอยไปครู่หนึ่งอย่างบอกไม่ถูก แล้วก็ถอนหายใจเบาๆ และเอ่ยว่า “เรื่องนี้ข้าผิดเอง นางไม่ชอบล่าสัตว์มาโดยตลอด…เช่นนั้นก็อย่าเรียกนางเลย เจ้ากลับไปบอกท่านหญิงว่า ให้นางกลับไปอยู่ในวังสักสองสามวัน ไทฮองไทเฮาคิดถึงนางอยู่ตลอด! นางจะขอตำแหน่งให้หลี่เชียนไม่ใช่หรือ? อีกไม่กี่วันข้าก็กลับไปแล้ว มีเรื่องอะไรไว้ข้ากลับไปแล้วค่อยว่ากัน”
เขาก็ไม่ชอบล่าสัตว์เหมือนกัน แต่โอรสสวรรค์เฝ้าประตูแคว้น ไม่เดินแบบนี้ พวกขุนนางใหญ่จากสำนักราชเลขาธิการก็จะบ่นอยู่ตรงนั้นจนน่าร
