ไทฮองไท่เฟยรู้ว่าไทฮองไทเฮากำลังคิดถึงเรื่องที่เจียงเซี่ยนกำลังจะเข้าพิธีปักปิ่นแล้ว กังวลว่าเจียงเซี่ยนจะใจร้อนและไม่มีความอดทนในการจัดการงานต่างๆ ในจวน นางจึงอดไม่ได้ที่จะปลอบใจไทฮองไทเฮา “ยังมีใต้เท้าหลี่ไม่ใช่หรือ? เวลานี้ใต้เท้าหลี่รับราชการที่ส่านซี ท่านหญิงติดตามใต้เท้าหลี่ไปที่ที่รับราชการ ก็คล้ายกับแยกจวนแล้วเช่นกัน ขอเพียงใต้เท้าหลี่ไม่พูด ยังมีใครกล้าตำหนิท่านหญิงอีกอย่างนั้นหรือ? อีกอย่าง…ต้องให้ตนเองใช้ชีวิตอย่างสบายใจ ไม่ใช่ให้คนอื่นดูเสียหน่อย ปิดประตูแล้ว ใครจะรู้ว่าบ้านของใครเป็นแบบไหน?”
ไทฮองไทเฮาได้ยินแล้วก็พยักหน้าไม่หยุด และเอ่ยว่า “มีเพียงเรื่องเดียวที่ไม่ดี…หลี่เชียนอยู่เมืองกาน!” นางเอ่ย พลางมองไปที่เจียงเซี่ยน หน้าตาฉายแววรู้สึกเสียใจเล็กน้อย และถอนหายใจ “ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่ากองบัญชาการกำลังสำรองส่านซีอยู่เมืองกาน หากรู้ตั้งแต่แรกก็น่าจะให้หลี่เชียนไปทำกองบัญชาการส่านซี ตอนนั้นข้าคิดว่า…พวกเจ้าสองคนเพิ่งจะแต่งงาน เจ้าก็ติดตามไปที่ที่รับราชการอีก น่าจะอยากออกไปเที่ยวเล่นด้วยกันสักพักหรือพบเพื่อนมาก เวลาที่กองบัญชาการกำลังสำรองไม่ทำสงครามก็ไม่ค่อยมีงาน คิดว่าหล
