ี่เชียนไปกองบัญชาการกำลังสำรองดีกว่าไปกองบัญชาการ ใครจะรู้ว่า…เฮ้อ! สลับกันอย่างสิ้นเชิง” ไทฮองไทเฮาเอ่ยพลางถอนหายใจอีก ทว่าสายตากลับค่อยๆ แน่วแน่ขึ้น และเอ่ยว่า “ไม่ได้! เรื่องนี้จะแล้วไปแบบนี้ไม่ได้ ต้องคิดหาทางย้ายหลี่เชียนกลับเมืองหลวง” นางถามเมิ่งฟางหลิง “ผู้บัญชาการกองบัญชาการปัญจทิศรักษานครในเวลานี้คือใคร?”
หลี่เชียนอายุยังน้อย จะหาตำแหน่งที่งานไม่มากและว่างอยู่บ้านได้อย่างไร?
เมิ่งฟางหลิงนึกถึงท่าทางที่เข้าได้กับทุกฝ่ายของหลี่เชียน และนึกถึงสิ่งที่ตระกูลหลี่เลือกในตอนที่เฉาไทเฮาโชคร้าย แล้วรู้สึกว่าตระกูลหลี่อาจจะไม่ชอบการจัดการแบบนี้
นี่มันก่อความขัดแย้ง และสร้างปัญหาให้วาสนาในการแต่งงานของเจียงเซี่ยนไม่ใช่หรือ?
สามีภรรยาวัยรุ่นมากมายเกิดความบาดหมางเพราะ ‘ความหวังดี’ ของผู้อาวุโสไม่ใช่หรือ?
นางตกใจจนเหงื่อตกทั้งตัวทันที และรีบเอ่ยว่า “ไทฮองไทเฮา ผู้บัญชาการกองบัญชาการปัญจทิศรักษานครในเวลานี้คือเจียงลวี่เพคะ”
นี่ก็ค่อนข้างจัดการยากแล้ว!
ไทฮองไทเฮาขมวดคิ้ว พลางคิดว่าย้ายที่ให้เจียงลวี่ และหางานอื่นชดเชยให้เจียงลวี่ดีหรือไม่
“เช่นนั้นผู้บัญชาการของค่ายทหารภูเขาตะวันตกคือใครล่ะ?” คน
