างพวกเขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอยู่ข้างนอกสักสองสามปีดีกว่า ไว้มีลูกแล้ว ลูกจะเริ่มเรียนหนังสือแล้ว ค่อยกลับเมืองหลวงก็ไม่สายเช่นกัน”
คนนั้นของวังคุนหนิงยังไม่ได้เข้าหอกับฮ่องเต้ อ๋องเจี่ยนกับตระกูลหานคิดว่าตนเองทำได้ไร้ที่ติ ทว่าเรื่องในวังนี้ ขอเพียงไทฮองไทเฮาตั้งใจ จะไม่รู้ได้อย่างไร
ตอนนี้เวลาที่หานถงซินแต่งมายังสั้น นานๆ ไป ต้องก่อความวุ่นวายอย่างแน่นอน
ไทฮองไทเฮาหัวเราะเยาะ และเอ่ยว่า “แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ก็ให้พวกเขาอยู่ซีอาน แต่หลี่เชียนจะอยู่เมืองกานแบบนี้ตลอดไม่ได้ เช่นนั้นก็ให้คนของกองบัญชาการส่านซีหลีกทาง ไม่อย่างนั้น…ก็ให้แม่ทัพส่านซีหลีกทาง…” พอเอ่ยถึงตรงนี้ ไทฮองไทเฮาก็ถามเมิ่งฟางหลิง “แม่ทัพส่านซีระดับไหน? อย่าให้เหมือนครั้งก่อนเชียว พวกเราต่างคิดว่ากองบัญชาการกำลังสำรองส่านซีก็อยู่ซีอานเหมือนกัน แต่ปรากฏว่ากลับอยู่เมืองกาน…” พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ ไทฮองไทเฮาก็จับมือของเจียงเซี่ยนอย่างเสียดาย “ต้องโทษข้า ไม่ถามให้ชัดเจน ก็บุ่มบ่ามตัดสินใจแบบนี้…”
“เรื่องนี้จะโทษเสด็จยายได้อย่างไร!” เจียงเซี่ยนยิ้มพลางปลอบใจไทฮองไทเฮา “แม้แต่คนที่เข้าเมืองหลวงมาหางานให้หลี่เชียนอย่างหม่อมฉั
