ก็พักที่นี่ ตำหนักตงซานที่เจ้าเคยอยู่ ข้าไม่ให้คนเก็บของด้วยซ้ำ คิดว่าหากวันไหนเจ้าเข้าเมืองหลวงมาเยี่ยมข้า จะให้เจ้าไม่มีแม้แต่ที่อยู่ไม่ได้…” ไทฮองไทเฮาแลดูมีชีวิตชีวาขึ้นไม่น้อยทันที
ยังดีที่นางตัดสินใจกลับมา!
เจียงเซี่ยนเห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะแอบรู้สึกดีใจ พลางคิดว่าตั้งแต่อดีตเป็นต้นมาความจงรักภักดีกับความกตัญญูเลือกได้เพียงอย่างเดียวจริงๆ นางดูแลหลี่เชียนได้ก็ดูแลไทฮองไทเฮาไม่ได้ ดูแลไทฮองไทเฮาได้ก็ดูแลหลี่เชียนไม่ได้
หากท่านยายไม่ใช่ไทฮองไทเฮาก็ดี
นางจะได้พาไทฮองไทเฮาไปซีอาน
ความคิดนี้ฉายวาบผ่านไป นางก็แอบอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ
ต่อให้ท่านยายไม่ใช่ไทฮองไทเฮา ไทฮองไทเฮามีลูกชายที่เกิดจากสนม ก็เคลื่อนไหวไม่ได้อยู่ดี!
นางเขย่าแขนของไทฮองไทเฮาพลางอ้อน “วันนี้ไม่ได้! หม่อมฉันไม่ได้เอาอะไรมาเลย พรุ่งนี้หม่อมฉันค่อยมา และเรียกจ่างจูเข้ามาด้วย นางกำลังจะอยู่เดือนครบหนึ่งเดือนแล้วไม่ใช่หรือ? พวกเราต่างกลับบ้าน เสด็จยายกับไทฮองไท่เฟยต้องบำรุงพวกเราอย่างดี เสด็จยายทอดพระเนตรสิเพคะ หม่อมฉันผอมไปแล้ว!”
————————————
