ป่าหนิงจะกลับมาสักครั้ง นางอย่าเอ่ยพวกเรื่องวุ่นวายกับเป่าหนิงเลยดีกว่า
นางเอ่ยว่า “บอกเรื่องพวกนี้กับเจ้า ก็เพื่อให้เจ้ารู้สถานการณ์ในเมืองหลวงเช่นกัน จะได้ไม่ก้าวเข้าไป แต่เจ้ามีไทฮองไทเฮาคอยปกป้อง และแต่งงานไปอยู่ไกลถึงซานซีแล้ว พวกนางก็คงจะไม่ไปกวนเจ้าอย่างแน่นอน เจ้าเล่าเรื่องที่เจ้าอยู่ตระกูลหลี่ให้ข้าฟังบ้างสิ ข้าว่าเจ้าไม่เพียงแต่สูงขึ้นกว่าเมื่อก่อน สีหน้าก็ดีขึ้นมากเช่นกัน คิดว่าหลี่เชียนจะต้องปฏิบัติกับเจ้าอย่างดีอย่างแน่นอน”
นางไม่บอกว่ากลับเมืองหลวง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าหมอนั่นจะโกรธมากไปนานแล้วหรือไม่!
ชาติก่อน เรื่องของนางมักจะยั่วโมโหเขาได้ง่ายมาก
ทว่าเขาก็เพียงแค่โมโห และพูดจาเพ้อเจ้อกับนางอย่างโกรธเคือง ทำให้นางโต้เถียงกับเขาอย่างไร้สติปัญญาตามไปด้วยเท่านั้น
เจียงเซี่ยนคิดแล้ว จู่ๆ ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยก็ผุดขึ้นในใจ เหมือนปวดใจ เหม่อลอย และตื่นเต้นเล็กน้อย…รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก
ตอนนั้นไม่ว่าพวกนางจะทะเลาะกันแค่ไหน นางกลับไม่เคยรู้สึกกลัวจริงๆ เลย
ตอนนั้นนางมักจะคิดอย่างดื้อรั้นว่า ตนเองเป็นคนที่เคยตายครั้งหนึ่งแล้ว อย่างมากก็แค่ให้หลี่เชียนสกัดไว้ที่วังฉือหน
