ือนเม่นเช่นกัน”
เจียงเซี่ยนนึกถึงชาติก่อนที่ตระกูลไช่ไม่เคยมีจุดยืนและความเห็นที่หนักแน่นเหมือนคนไม่มีความคิดเป็นของตนเอง แล้วก็ทนตระกูลไช่ไม่ได้จริงๆ
นางนึกถึงจดหมายที่กำชับนางอย่างเป็นห่วงของหลี่เชียนเมื่อคืน จึงเปลี่ยนเรื่อง “จงเฉวียนบอกว่า พวกเว่ยสู่เป็นองครักษ์ฝีมือดี ให้ข้าพาเข้าเมืองหลวงแค่สองสามคน ส่วนคนอื่นคิดหาทางวางไว้ที่ชานเมืองหลวง ข้าอยากให้พวกเขาไปพักที่บ้านที่ภูเขาเสี่ยวทังของข้า ท่านพี่หาคนนำทางให้พวกเขาหน่อย”
“จะยุ่งยากขนาดนั้นทำไม?” เจียงลวี่เอ่ย “แค่กลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าเขาเลี้ยงทหารส่วนตัวไม่ใช่หรือ? เจ้าให้คนไปพักที่สนามม้าตรงทุ่งกว้างทางตะวันตกนอกเมืองของตระกูลเราก็ได้ ภูเขาเสี่ยวทังอยู่ไกลจากเมืองหลวงเกินไป หากมีธุระก็ไม่สะดวกเช่นกัน”
แต่เจียงเซี่ยนกลับมีความคิดของตนเอง
นางเป็นลูกสาวของตระกูลเจียงไม่เลว ท่านลุงใหญ่กับท่านป้าสะใภ้ใหญ่ไม่เคยเห็นนางเป็นคนนอกก็ไม่เลวเช่นกัน ทว่านางจะเอาแต่พึ่งพาคนเหล่านี้ไม่ได้ นางอยากมีชีวิตของตนเองกับหลี่เชียน และสามารถช่วยเหลือพวกคนที่เคยรักและปกป้องนางได้สักวันหนึ่ง
“ให้พวกเขาไปภูเขาเสี่ยวทังดีกว่า!” เจียงเซี่ยนเอ่ย “นั่นเป็นทร
