มีที่ปากไม่ตรงกับใจ ในเมื่อให้เหอถงเหนียงไปเล่นกับน้องสาว ถงเหนียงแค่ไปก็พอแล้ว ข้าจะได้คุยกับแม่และอาของเจ้า”
ป้าเหอถึงจะส่งสายตาให้ลูกสาวอย่างเร็วมาก ส่งสัญญาณให้นางทำตามคำสั่ง
เหอถงเหนียงยิ้มพลางย่อตัวคารวะฮูหยินจิน ป้าเหอ และฮูหยินเหอ แล้วเอ่ยอย่างเกรงใจสองสามคำ ถึงจะออกจากโถงบุปผาพร้อมกับตงจื้อ ไปยังห้องอุ่นที่อยู่ไม่ไกลข้างโถงบุปผา
แม้อากาศจะเย็นลง แต่ยังไม่ถึงขั้นที่ต้องจุดเตาไฟใต้ห้องคลายหนาว ห้องอุ่นติดผ้าโปร่ง แสงอาทิตย์ตอนเที่ยงในฤดูใบไม้ร่วงส่องเข้ามา จึงสว่างไสวและอบอุ่น
เหอถงเหนียงนอนลงบนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่างเหมือนไม่มีกระดูกทันที นางยิ้มพลางถอนหายใจและเอ่ยว่า “ตงจื้อ ในอนาคตเจ้าแต่งงานช้ากว่าข้าหน่อยจะดีกว่า แต่งงานแล้ว มีกฎระเบียบมากมาย!”
ทว่าหลี่ตงจื้อกลับแลดูสุขุมมากกว่าเหอถงเหนียง นางเดินไปอย่างไม่รีบร้อน และนั่งลงข้างเตียงอุ่น ให้สาวใช้ช่วยถอดรองเท้า แล้วขึ้นเตียงอุ่น และนั่งขัดสมาธิ พอนำชา ผลไม้ และของว่างมาแล้วก็ให้คนรับใช้ในห้องออกไป และยกถ้วยชาขึ้นมาจิบเล็กน้อยคำหนึ่ง ถึงจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “พี่เขยไม่เข้าข้างท่านหรือ?”
เหอถงเหนียงหน้าแดงก่ำทันที และเอ่ยอย่
