ปไม่ได้หรือ? นางอายุยังน้อย พวกความรู้ค่อยๆ เรียนก็ได้ แต่งานเย็บปักถักร้อยต้องรีบแล้ว ไม่อย่างนั้นถึงเวลานั้นก็ทำรองเท้ากับถุงเท้าให้ลูกของตนเองไม่เป็นด้วยซ้ำ จะไม่ทำให้ครอบครัวสามีไม่พอใจอย่างนั้นหรือ”
หลี่ฉางชิงไม่ชอบคุยพวกเรื่องจุกจิกในชีวิตประจำวันของครอบครัวและเหล่าเพื่อนบ้านกับฮูหยินเหอที่สุด ทุกครั้งที่ฮูหยินเหอออกความคิดให้เขา สุดท้ายเรื่องราวก็กลายเป็นเละเทะไปหมด
เขาเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “ในเมื่อมอบตงจื้อให้ท่านหญิงแล้ว ก็ต้องเชื่อฟังท่านหญิงทุกอย่าง เจ้าไม่ต้องเข้าไปก้าวก่าย จนทำให้ตงจื้อไม่รู้ว่าจะฟังใครดี” เอ่ยถึงตรงนี้ เขาก็ยิ่งไม่วางใจแล้ว จึงเอ่ยว่า “ไม่ได้ ข้าต้องกำชับท่านหญิงเรื่องนี้สักหน่อย แล้วก็ต้องบอกตงจื้อด้วย อย่าให้คนก่อกวนเรื่องราวจนล้มเหลว”
ฮูหยินเหอโกรธมาก ทว่ากลับไม่สามารถต่อต้านหลี่ฉางชิงได้ จึงทำได้เพียงถามเรื่องหลี่จวี “ช่วงนี้การเรียนของเขาเป็นอย่างไรบ้าง? ยังต้องตื่นมาฝึกขี่ม้าและยิงธนูกับท่านทุกเช้าหรือไม่!”
หลี่จวีถูกแยกออกไปอยู่คนเดียวตั้งแต่อายุห้าหกขวบ
ครั้งนี้กลับมาซานซี หลี่ฉางชิงก็มอบเรือนหลังเล็กตรงมุมตะวันออกเฉียงใต้ให้หลี่จวี ให้เขาเรียนหนังสือที่น
