ั่นอย่างเต็มที่ ดังนั้นเดือนหนึ่งฮูหยินเหอจึงได้เจอไม่กี่ครั้ง
“ผู้ชายหาเงินอยู่ข้างนอก ผู้หญิงดูแลงานบ้าน” หลี่ฉางชิงเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “เจ้าถามมากขนาดนี้ทำไม?”
ฮูหยินเหอพูดไม่ออก
หลี่ฉางชิงจึงเอ่ยว่า “หากเจ้ามีเวลา ก็เก็บกวาดห้องของอาจี้กับตงจื้อดีกว่า พอพวกเขากลับมาก็มีน้ำแกงร้อนกับน้ำร้อนเช่นกัน”
ฮูหยินเหอทำได้เพียงไปเก็บห้องอย่างโกรธจัด
หลี่เสว่อดไม่ได้ที่จะเกรงใจเล็กน้อย “ท่านมอบงานในบ้านให้ข้าแล้ว ตามหลัก…เรื่องพวกนี้ก็เป็นงานของข้าเช่นกัน…”
“ข้ายังเชิญหญิงรับใช้ให้นางด้วย? หรือว่านางกินข้าวก็ต้องให้คนอื่นป้อนเข้าปากด้วยอย่างนั้นหรือ?” หลี่ฉางชิงเอ่ย “ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นบ้านของอาจี้กับตงจื้อ พวกเขากลับมาแล้ว นางย่อมไม่แสดงออกแม้แต่นิดเดียวไม่ได้ อีกอย่าง…หากข้าไม่หางานให้นางทำสักหน่อย เกรงว่านางจะคิดฟุ้งซ่านและออกความคิดมั่วซั่วอีก” พอเอ่ยจบ เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาว และเอ่ยกับหลี่เสว่อย่างรู้สึกเสียใจว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าได้รับความไม่เป็นธรรม แต่นางเป็นอาสะใภ้ของเจ้า เจ้าก็เห็นแก่อา อย่าคิดเล็กคิดน้อยกับนางเลย”
ฮูหยินเหอรู้ว่าเงินเดือนของตนเองถูกหักไปยี่สิบตำลึง และแ
