อให้พวกท่านอยากเป็นหน้าเป็นตาให้ถงเหนียง ก็เอาเงินของข้าไปเป็นหน้าเป็นตาไม่ได้เช่นกัน? พวกที่ดินกับร้านค้าของข้ายังอยู่หรือไม่? ท่านไปเชิญพี่ชายของข้าเข้าจวนเดี๋ยวนี้ ข้ามีเรื่องจะคุยกับเขา”
ป้าเหอได้ยินก็ลุกขึ้นยืนอย่างไม่พอใจทันที และเอ่ยว่า “วันนั้นข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ? ถงเหนียงออกเรือน เตรียมของไม่ครบ อยากยืมสินเดิมของเจ้าใช้สักหน่อย เจ้าตกลงแล้ว ทำไมตอนนี้กลับต่อว่าพวกเรา? ถงเหนียงเป็นหลานสาวร่วมสายเลือดของเจ้า เจ้าเป็นอาของนาง เจ้ากลับพูดออกมาแบบนี้ หากถงเหนียงรู้จะคิดอย่างไร? เจ้ามีหลานสาวหลายคนอย่างนั้นหรือ? มีคนเป็นอาอย่างเจ้าหรือ? เสียแรงที่ถงเหนียงของพวกเรายังคิดถึงเจ้าอยู่ตลอดเวลา รู้สึกว่าเอาสินเดิมของเจ้าไปรักษาสถานการณ์ รู้สึกผิดต่อเจ้า ขอให้ช่างเย็บปักถักร้อยช่วยทำรองเท้ากับถุงเท้าที่ญาติของทั้งสองฝ่ายพบกันเป็นครั้งแรกให้ แต่กลับจุดโคมไฟปักกระโปรงให้เจ้า…”
ฮูหยินเหอถูกคนเปิดโปงจุดอ่อน ก็ไร้ความเย่อหยิ่งอย่างสิ้นเชิงทันที และเอ่ยพึมพำว่า “ข้า…ข้าก็ไม่ได้บอกว่าไม่ให้นางยืม…เพียงแต่ตอนนี้ข้าไม่ได้ดูแลบ้านแล้ว จึงขาดแคลนเงินเล็กน้อย…อีกอย่าง ท่านพี่เป็นคนอย่างไร พวกท่านก็เห็นแล้วเช่นกั
