เคยพบเขามีมากมาย แต่คนที่ทำให้เขาประทับใจกลับมีจำกัด
เขาไม่รู้จักไช่ซวง ทว่ากลับรู้ผ่านเสียงของรองหัวหน้าคณะว่าคนแซ่ไช่ผู้นี้น่าจะเป็นคนที่รับมือยาก
แล้วก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ตอนที่เขาเดินเฉียดผ่านรองหัวหน้าคณะไป รองหัวหน้าคณะเตือนเขาเสียงเบาว่า “คนของจวนจิ้นอันโหว”
จิ้นอันโหวสนิทกับซื่อจื่ออ๋องเจี่ยนมาก ในเมื่อคนๆ นี้เป็นคนของจวนจิ้นอันโหว ก็จะต้องรู้เรื่องของเขาอย่างแน่นอน
สายตาของเขาทอประกายเล็กน้อย และก้าวไปข้างหน้า
———————————————————-
ณ ถนนเถียนสุ่ยจิ่ง เจียงเซี่ยนกลับตื่นเต้นเล็กน้อย
นางเอ่ยกับนายหญิงคังและนายหญิงเจิ้งว่า “ข้าซื้อบ้านขนาดประมาณห้าหมู่ที่ภูเขาหลีแล้ว กำลังให้หลิวตงเยว่ซ่อมแซมอยู่ อีกไม่กี่วันก็อยู่ได้แล้ว ถึงเวลานั้นพวกเราไปพัก ร้อนที่ภูเขาหลีด้วยกันเถอะ?”
เพียงแต่นายหญิงทั้งสองยังไม่ทันพูด คุณหนูรองตระกูลคังที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยแล้วว่า “ท่านหญิง ไม่ใช่ว่าผ่านวันที่หกเดือนหกไปแล้วถึงจะไปพักร้อนหรือ? พวกเราไปตอนนี้ได้หรือ? ?”
นางไม่สวยเท่าพี่สาวของนาง ทว่าก็หน้าตางดงาม และน่ารักมากเช่นกัน
เจียงเซี่ยนชอบนางมาก
พอได้ยินก็ยิ้มพลางหยอกนางว่า “ใช่แล้ว! ปกติ
