ี่ของพวกเรา ต่ อไปก็ต้องควบคุมอาหารการกินภายในบ้านของสายลูกชายคนโต ในอนาคตภรรยาของอาจี้ก็ต้องเรียนรู้กับนาง จะสะเพร่าไม่ได้”
เขาไม่เอ่ยถึงเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนไม่ใช่ลูกสะใภ้ธรรมดา
เขาคุมไม่ได้!
หลี่ฉางชิงยิ้มอย่างประจบประแจงและเอ่ยว่า “ฝูอวี้ เจ้ากับข้าก็สนิทสนมกันมาหลายสิบปีแล้วเช่นกัน หากทางข้ายังเตรียมอะไรไม่ครบถ้วน เจ้าต้องบอกนะ อย่าทำให้เด็กลำบากเชียว”
เกาฝูอวี้พยักหน้า และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้ายังไม่รู้นิสัยของเจ้าหรือ ปฏิบัติกับจงเฉวียนอย่างขาดตกบกพร่องก็จะไม่ปฏิบัติกับอาหลินอย่างขาดตกบกพร่อง ตอนนี้ทั้งเมืองไท่หยวนมีใค ครไม่รู้บ้างว่าเจ้าปฏิบัติกับอาหลินอย่างดี ไม่เพียงเลี้ยงเขาจนโต แต่งภรรยาให้เขา ยังมอบทรัพย์สินในครอบครัวมากมายให้เขาด้วย”
หลี่ฉางชิงได้ยินแล้วก็ภูมิใจมาก ปากเอ่ยคำพูดเกรงใจ แต่สีหน้าท่าทางกลับเต็มไปด้วยความภูมิใจ “ไม่หรอก ไม่หรอก! นี่เป็นหน้าที่ของคนเป็นอาอย่างข้าไม่ใช่หรือ?”
เกาฝูอวี้แอบถอนหายใจในใจ ไม่อยากยุ่งเรื่องของเกาเมี่ยวหรงอีก
จนกระทั่งหลี่ฉางชิงออกมาจากห้องหนังสือ และเข้าไปในห้องหลัก เห็นฮูหยินเหอกำลังจัดหีบสัมภาระกับเสี่ยวฮุ่ยสาวใช้ประจำตัว เขาก็อดที่จะเอ
