สียงอ่อนโยนว่า “เช่นนั้นเจ้าฝึกคัดตัวอักษรใหญ่เสร็จแล้วก็มาดู ทักษะการร้องของท่านตู้ของคณะเหลียนจูเลิศล้ำมากจริงๆ เจ้าลองมาร่วมสนุกดูก็ไ ได้”
จงเทียนอวี่เอ่ยว่า “อืม” อย่างไม่เห็นด้วย และหันตัวจากไป
หลี่เหลยยิ้มพลางส่ายหน้า
หลี่จี้เดินมาแล้ว และเรียกหลี่เหลย “ท่านพี่ พี่หลี่เชียนอยู่ที่เรือนของท่านอาจารย์เจิ้ง ให้ข้าเชิญท่านไปคุย”
หลี่เหลยแปลกใจเล็กน้อย ทว่าก็ยังไปที่ห้องหนังสือของเจิ้งเจียนกับหลี่จี้อย่างเร็วมาก
หลี่เชียนกับเจิ้งเจียนกำลังดื่มชาพลางพูดคุยกัน พอเห็นทั้งสองคนเข้ามา ก็ยิ้มพลางชี้เก้าอี้ไท่ซือข้างๆ เชิญหลี่เหลยนั่งลง
หลี่จี้เห็นสถานการณ์จึงถอยออกไป
สาวใช้นำชากับของว่างมา
เจิ้งเจียนถามเรื่องการเรียนของหลี่เหลย แล้วมองไปที่หลี่เชียน
หลี่เชียนอมยิ้มพลางพยักหน้าให้เจิ้งเจียน
เจิ้งเจียนถึงยิ้มและเอ่ยกับหลี่เหลยว่า “ตระกูลหลี่มีทรัพย์สินแห่งหนึ่งที่ไท่หยวน ตอนนี้ขาดคนจัดการ จึงมาหาข้า ให้ข้าช่วยแนะนำคนหนึ่ง ข้าเห็นว่าปกติเจ้าระมัดระวังเรื่อ องคำพูดและการกระทำแต่ก็มีประสบการณ์โชกโชน ทำอะไรสุขุมเยือกเย็นและไม่วู่วาม จึงอยากแนะนำเจ้าไป ไม่รู้ว่าเจ้าคิดเห็นอย่างไร?”
หลี่
