เหลยตกใจมาก และรีบเอ่ยว่า “ข้าความสามารถน้อยนิด ไม่รู้ว่าจะทำหน้าที่ได้หรือไม่?”
หลี่เชียนยิ้มพลางเอ่ยว่า “เช่นนั้นเจ้าอยากลองดูหรือไม่?”
หลี่เหลยมักจะคิดว่าหลี่ฉางชิงควรแยกหลี่หลินออกไปตั้งนานแล้ว กักตัวไว้กินข้าวหม้อเดียวกันเหมือนเมื่อก่อน ไม่ช้าก็เร็วต้องเกิดปัญหาใหญ่ ดังนั้นเขาจึงไม่อยากเข้าไปก้าวก่าย ยงานของตระกูลหลี่อย่างสิ้นเชิง ตอนหลังคังเสียงอวิ๋นกับเจิ้งเจียนจะติดตามหลี่เชียนมาซีอาน เขารู้ว่า หากเขาไม่ตามมา ชีวิตนี้ก็ยากที่จะเจออาจารย์ที่ดีกว่าคังเสียงอวิ๋น นกับเจิ้งเจียนอีกเช่นกัน คิดแล้วคิดอีก เขาก็ยังตามมา
ทว่าให้เขาช่วยหลี่เชียนทำงาน...
สมองของหลี่เหลยแล่นอย่างเร็วมาก
ทั้งสองฝ่ายเป็นครอบครัวเดียวกัน อย่าเห็นเป็นคนนอกเลย
ถึงอย่างไรหลี่เชียนก็ดีกว่าหลี่หลินหน่อย
ยิ่งกว่านั้นเขาเรียนหนังสือกับคังเสียงอวิ๋นและเจิ้งเจียน หากเอ่ยอย่างจริงจัง ยังควรขอบคุณหลี่เชียน
ก็ถือว่าตอบแทนหลี่เชียนกับท่านอาจารย์เจิ้งแล้วกัน?
หลี่เหลยจึงตัดสินใจทันที “เช่นนั้นข้าจะลองดู แต่หากทำได้ไม่ดี ก็ขอให้จงเฉวียนให้คำแนะนำ และอภัยให้ด้วย”
เจิ้งเจียนกับหลี่เชียนต่างยิ้มพลางพยักหน้าอ
