ย่างพอใจ
หลี่เชียนถึงนึกถึงคำพูดของเจียงเซี่ยนอย่างจริงจังอีกครั้ง ‘เลือกพวกลูกหลานที่มาจากครอบครัวยากจนมาเรียนหนังสือที่เรือนชบา หากสามารถเรียนได้ย่อมดี หากเรียนไม่ได้ เรียนพวก ทักษะที่ใช้ได้จริงกับท่านคังและท่านเจิ้ง แล้วช่วยทำงานในตระกูลก็ไม่เลวเหมือนกัน’
เขาส่งหลี่เหลยกลับไปแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะถามเจิ้งเจียนว่า “พวกเด็กที่เรียนหนังสือกับท่าน มีใครสามารถไปช่วยข้าที่เมืองกานได้หรือไม่”
เจิ้งเจียนยิ้มและเอ่ยว่า “นั่นขึ้นอยู่กับว่าจงเฉวียนต้องการความช่วยเหลือด้านไหน? หากเป็นการเข้าสังคม ข้าคิดว่าหม่าหย่งเซิ่งไม่เลว หากเป็นการทำสงคราม จงเทียนอวี่ไม่เลว!”
หลี่เชียนเอ่ยอย่างลังเลว่า “จะเด็กเกินไปหน่อยหรือไม่?”
“ตอนนี้ดูเหมือนเด็กอย่างแน่นอน” เจิ้งเจียนเอ่ย “แต่สะสมประสบการณ์กับท่านสักระยะ ทำได้หรือไม่ก็ดูออกแล้ว หากข้าดูผิด จงเฉวียนจะได้เปลี่ยนคนได้ทันเวลา จะได้ไม่ค้นพบตอนที่กำลั งจะลงสนามรบ ต่อให้อยากเปลี่ยนคนก็ไม่มีคนเปลี่ยนได้เช่นกัน”
หลี่เชียนครุ่นคิดและเอ่ยว่า “อืม” เบาๆ แล้วลุกขึ้นบอกลา “วันนี้หายากที่พวกอาจี้จะรู้จักมอบของขวัญให้ท่านกับกับท่านคัง ข้าก็ไม่รบกวนท่านกับท่านคังดูงิ้วแล้
