“เช่นนั้นก็นั่งลงคุยกันเถอะ” หลี่เสว่ยิ้ม และสั่งให้สาวใช้ชงชาให้เขาใหม่กาหนึ่ง เพิ่มชากับของว่างอีกเล็กน้อย แล้วถึงจะถามเขาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มว่า “มีอะไรจำเป็นต้อ องมาด้วยตนเองดึกขนาดนี้หรือ?”
หลี่หลินยิ้มพลางดื่มชาอึกหนึ่ง และเอ่ยว่า “ข้าได้ยินว่าอาเชียนไปราชการแล้ว?”
หลี่เสว่พยักหน้า และเอ่ยว่า “เห็นว่าต้องไปสี่ห้าวัน”
หลี่หลินก็ยิ้มและเอ่ยว่า “ข้าคิดไม่ถึงว่าอาเชียนเพิ่งกลับมาก็ต้องไปราชการ ว่ากันตามหลักการแล้วข้าควรจะแจ้งเขาแล้วค่อยกลับไป แต่พี่หญิงก็รู้เช่นกันว่า ทางไท่หยวนยัง งรอข้ากลับไปมอบสินสอดอยู่! ข้าอยากออกเดินทางกลับไปไท่หยวนในอีกสองวันตามที่เคยบอกเหมือนเดิม”
มือที่ถือถ้วยชาของหลี่เสว่อดไม่ได้ที่จะแน่น พลางคิดว่าเรื่องที่น้องชายของตนเองแต่งงานกับตระกูลเกาเป็นที่แน่นอนแล้ว หากนางพูดอะไรอีกก็มีแต่จะทำให้คนเกลียด แถมยังไม่เก กิดผลใดๆ จึงเม้มปาก และตกลงทันที “เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะไปบอกท่านหญิง ไม่ทันได้บอกลาอาเชียน อย่างไรก็ต้องแจ้งท่านหญิงสักหน่อยถึงจะถูก”
“แน่นอนอยู่แล้ว!” หลี่หลินโล่งอก แล้วยิ้มพลางลุกขึ้นบอกลา “เช่นนั้นข้ากลับไปก่อนแล้ว ซื้อของพื้นเมืองมาก
