นว่า ท่านพ่อเอาสินสอดมากขนาดนั้นออกมาจากในตระกูลไม่ได้ในชั่วขณะ…”
จั๋วหรานอดไม่ได้ที่จะเงียบ
ทว่าหลี่หลินที่ดื่มค่อนข้างมากกลับโอบไหล่ของหลี่จี้ และเอ่ยกับเจิ้งฉงด้วยกลิ่นเหล้าฉุนว่า “เจ้าอย่ากังวล ศิษย์น้องของเจ้ามี วาสนาในการแต่งงานที่ดีไม่รอคน หากเจอคนที เหมาะสม เจ้าก็ตกลงได้เลย ให้อาจี้ให้เจ้ายืมเงิน เมื่อวานเขาร่ำรวยก้อนใหญ่…ท่านหญิงให้เงินเขาห้าพันตำลึง!”
ครอบครัวเกษตรกรธรรมดา ไม่ซื้อข้าวไม่ซื้อผัก เงินสิบตำลึงก็สามารถใช้ชีวิตได้อย่างร่ำรวยมากแล้ว
เงินห้าพันตำลึง สามารถซื้อบ้านที่ไม่ใหญ่ไม่เล็กตรงถนนช่วงที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดของซีอานได้แล้ว
ทุกคนอิจฉามาก
หลี่จี้เอ่ยอย่างลำบากใจว่า “โอ๊ย ข้าก็เกรงใจที่จะใช้เงินของพี่สะใภ้จริงๆ เหมือนกัน ช่วงนี้พี่สะใภ้จะเพิ่มเงินเดือนให้ข้าสิบตำลึงทุกเดือน แต่ในเมื่อพี่สะใภ้ให้แล้ว ข้าก็ จำเป็นต้องรับไว้ และทำได้เพียงรอในอนาคตมีโอกาสแล้วค่อยตอบแทนพี่สะใภ้”
ถึงซย่าซานจะฐานะครอบครัวร่ำรวย ทว่าก็ไม่มีทางที่จะให้ตั๋วเงินเขาเล่นทีเดียวห้าพันตำลึงเช่นกัน
เขาตกใจจนพูดไม่ออกและเอ่ยกับจั๋วหรานที่นั่งอยู่ข้างกายว่า “เห็นหรือไม่ นี่คือข้อดีของการ
