ทีละเรื่อง
หลี่เชียนกินบะหมี่ไปพลาง ฟังเจียงเซี่ยนเล่าไปพลาง ถึงรู้ว่าหลี่หลินมาส่งหลี่ตงจื้อ และยังไม่กลับไป
เขาอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้
เจียงเซี่ยนก็เสียใจเล็กน้อย จึงเอ่ยว่า “หากรู้ว่าเจ้าจะอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่แรก ก็น่าจะรอเจ้ากินอิ่มแล้วค่อยบอก มิน่าเล่าพวกบรรพบุรุษถึงห้ามพวกเราพูดตอนกินข้าว จะส่งผลต่อความอ อยากอาหารจริงๆ”
หลี่เชียนหัวเราะ แล้วเข้ามาใกล้เจียงเซี่ยนและกระซิบว่า “แต่ข้าเห็นเจ้าก็อารมณ์ดี จนกินได้อีกชามไม่ใช่หรือ?”
“ไปให้พ้น!” เจียงเซี่ยนใช้ศอกถองหลี่เชียน
ในห้องยังมีสาวใช้กับหญิงรับใช้คอยรับใช้ หลี่เชียนไม่อยากทำให้เจียงเซี่ยนเสียหน้า จึงถือโอกาสนั่งตัวตรงเช่นกัน แล้วกินบะหมี่กับเครื่องเคียงที่เหลือให้หมด และวางตะเกียบลง ง
ไป่เจี๋ยกับพวกสาวใช้รีบเข้ามาจัดการ เจียงเซี่ยนสั่งให้อิ้นไฉ่ตักน้ำเข้ามาและช่วยหลี่เชียนหวีผมกับล้างหน้า
ทว่าหลี่เชียนกลับไม่ละสายตาจากเจียงเซี่ยนแม้แต่เค่อเดียว เขาจับมือของนางและเอ่ยว่า “เจ้าก็นั่งอยู่หน้าประตู พวกเราคุยกัน”
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม แล้วนั่งลงหน้าประตูห้องน้ำพลางคุยเรื่องจุกจิกในชีวิตประจำวันของครอบครัวและเหล่าเพื่อนบ้านกับหลี่เชีย
