นาง ส่วนทางท่านพี่…พวกเราเป็นญาติทางครอบครัวฝ่ายชาย ไม่จำเป็นต้องเป็นหน้าเป็นตาให้คนของครอบครัวสะใภ้ใหม่ ของขวัญไปถึงก็พอแล้ว”
นี่หลี่เชียนโกรธหลี่หลินหรือ?!
ทว่าเจียงเซี่ยนยินดีที่ได้เห็นผลลัพธ์นี้
นางแอบยิ้มในใจอย่างมีความสุขกับความทุกข์ของคนอื่นเล็กน้อย และตอบรับทันที
หลังจากนั้นทั้งสองคนก็คุยเรื่องตอนปีใหม่ของเมืองซีอานอีกพักหนึ่ง พอรู้ว่าเจียงเซี่ยนจัดการทุกสิ่งอย่างรอบคอบ แถมยังไปร่วมงานเลี้ยงฤดูใบไม้ผลิหลายครั้งเพราะหลี่เชียน หลี เชียนที่หวีผมและล้างหน้าเสร็จแล้วก็ซาบซึ้งมาก จึงจับมือของเจียงเซี่ยน และเอ่ยว่า “ข้าจะพยายามย้ายกลับมาเร็วหน่อย เจ้าจะได้ไม่ต้องช่วยข้าทำเรื่องพวกนี้อีก”
แต่เจียงเซี่ยนกลับรู้สึกสนุกเล็กน้อย จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ถึงอย่างไรก็เป็นการฆ่าเวลา ตอนที่เจ้าไม่อยู่ ข้าก็มีงานทำเช่นกัน”
ทั้งสองคนคุยกันอย่างมีความสุขนานมาก ถึงจะไปที่ห้องนอน
บนเตียงทาสีป๋าปู้ที่กว้างใหญ่ ปูผ้าห่มแค่ผืนเดียว
มุมปากของหลี่เชียนก็ยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
ทว่าพอคิดถึงความขี้อายของเจียงเซี่ยน เขาก็ฝืนกดเส้นโค้งอันน้อยนิดนั้นลงไป และเอ่ยอย่างสดใสว่า “ดึกมากแล้ว” และขึ้นเตียงไปก่อน
