องการโดยที่ตัวเขาไม่รู้ด้วยซ้ำ
หลี่เชียนอยากกอดนางขนาดนี้เชียวหรือ?
เจียงเซี่ยนคิดถึงตนเอง ก็เหมือนจะชอบให้หลี่เชียนกอดนางแบบนี้มากเหมือนกัน
ราวกับนางเป็นของล้ำค่าในฝ่ามือเขา จึงถูกคุ้มครองอย่างระมัดระวังมาก
นี่ทำให้นางรู้สึกดีใจ และทำให้นางรู้สึกสบายใจ
เจียงเซี่ยนครุ่นคิด ทว่าร่างกายกลับมีปณิธานของตนเองตั้งนานแล้ว จึงแนบชิดอยู่ในอ้อมกอดของหลี่เชียนอย่างอ่อนแรง ปล่อยให้เขารัดนางอยู่ในอ้อมกอด และหลับลึก
ปรากฏว่าตื่นมาเช้าวันรุ่งขึ้นหลี่เชียนแขนชาจนไม่มีความรู้สึกแล้ว ส่วนเจียงเซี่ยนหลังเหมือนถูกคนทุบ ทั้งสองคนต่างไม่ค่อยสบายนัก
หลี่เชียนหัวเราะเบาๆ และเอ่ยว่า “ฝึกฝนให้มากก็ได้แล้ว”
เจียงเซี่ยนมองหลี่เชียนตาขวางทีหนึ่ง แต่ในใจกลับบ่นนิยายของไป่เสี่ยวเซิง คนพวกนั้นในหนังสือจะไม่รู้สึกปวดเอวปวดหลังแม้แต่นิดเดียวอย่างนั้นหรือ? จะเห็นได้ว่าไป่เสี่ยวเซิ งแต่งขึ้นมามั่วๆ ทั้งหมด…
นางใส่ร้ายไป่เสี่ยวเซิงในใจอีกครั้ง
