อไม่ไหว และเอ่ยว่า “นี่เป็นของที่พี่เกาของเจ้าทำให้เจ้าเองกับมือ นางไม่สะดวกมาส่งเจ้า จ จึงให้ข้าส่งต่อให้เจ้า”
หลี่ตงจื้อเอ่ยว่า “ขอบคุณ” อย่างเฉยชา และส่งของให้เสี่ยวเหอหญิงรับใช้ประจำตัวของตนเอง
หลี่หลินเห็นนางไม่ดีใจมากอย่างที่ตนเองคิด ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่ค่อยพอใจ จึงเอ่ยว่า “ตงจื้อ นี่เป็นน้ำใจของพี่เกาของเจ้า”
ความนัยที่แฝงในนั้นหมายถึงนางไม่กระตือรือร้นพอ
หลี่ตงจื้ออยากพูดแต่ก็หยุดไว้
นางปวดใจกับความเปลี่ยนแปลงของเกาเมี่ยวหรง ทว่าไม่ได้คัดค้านที่คนที่มีชาติกำเนิดอย่างเกาเมี่ยวหรงจะเป็นพี่สะใภ้ของนาง
หลี่หลินไม่เข้าใจความแตกต่างระหว่างสองสิ่งนี้ นางพูดมากแค่ไหน ก็มีแต่จะล่วงเกินพวกเขาเท่านั้น
หลี่ตงจื้อคิดแล้วก็ยังเอ่ยว่า “ขอบคุณมาก” และหันตัวเตรียมขึ้นรถม้า
ฮูหยินเหอเห็นแล้วขมวดคิ้วตลอด และเอ่ยกับหลี่หลินอย่างรู้สึกเสียใจว่า “นางถูกพ่อบังคับให้ไปซีอาน จึงไม่สบายใจ เจ้าก็อย่าลดตัวลงไปทะเลาะกับนางเลย!”
หลี่หลินรีบเอ่ยว่า “ท่านอาพูดเกินไปแล้ว ตงจื้อเป็นน้องสาวของข้า อย่าว่าแต่เวลานี้นางเพียงแค่อารมณ์ไม่ค่อยดีเลย ต่อให้เข้าใจข้าผิดตรงไหน ข้าก็ควรจะให้อภัยเช่นกัน” แล้ว ว
