งทางไท่หยวนแล้ว จึงแกล้งทำเป็นไม่รู้ และยิ้มพลางเอ่ยว่า “ในเมื่อพี่หญิงมาแล้ว เช่นนั้นก็ฉลองปีใหม่เป็นเพื่อนข้าเถอะ! มีเรื่องอ อะไร หากพี่หญิงรู้สึกไม่สะดวก เขียนจดหมายบอกใต้เท้าก็เหมือนกัน เมืองกานอยู่ใกล้ที่นี่หน่อย จดหมายอย่างเร็วที่สุด ห้าหกวันก็ถึง”
กำลังคุยกันอยู่ ฉิงเค่อก็เข้ามาพอดี และบอกว่าเก็บกวาดห้องพักแขกเรียบร้อยแล้ว สัมภาระของหลี่เสว่ก็ย้ายไปที่ห้องพักแขกแล้วเช่นกัน
หลี่เสว่จึงลุกขึ้นยืน และเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจ็บปวดรวดร้าวเล็กน้อยว่า “เช่นนั้นข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เดี๋ยวค่อยมาคุยกับท่านหญิง”
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางส่งหลี่เสว่ออกไปข้างนอก
อิ้นไฉ่ไปห้องพักแขกเป็นเพื่อนหลี่เสว่ด้วยตนเอง
ฉิงเค่อถึงจะกระซิบข้างหูเจียงเซี่ยนว่า “คุณหนูใหญ่พาแม่นมที่ติดตามรับใช้ข้างกายมาแค่คนเดียวกับห่อผ้าไม่กี่ชิ้น ดูท่าทาง…จะรีบร้อนออกมาเจ้าค่ะ”
สามารถทำให้หลี่เสว่มาหาได้ ไม่ใช่เรื่องเล็ก
เจียงเซี่ยนคิดแล้วก็เอ่ยว่า “เจ้าไปบอกคุณชายหลี่จี้ บอกว่าพี่หญิงมาแล้ว เดี๋ยวข้าจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้พี่หญิง ให้เขามาอยู่เป็นเพื่อนด้วย”
เรื่องบางเรื่อง หลี่เสว่จะไม่บอกนาง แต่อาจจะบอกหลี่จี้
หากนางรู้สึกว่าพวก
