ห้อง และส่งสายตาให้ชีกู ส่งสัญญาณให้นางว่ามีเรื่องอะไรเดี๋ยวค่อยว่ากัน แล้วสั่งให้ฉิงเค่อไปเก็ บกวาดห้องข้างตะวันออกที่อยู่ข้างๆ ให้หลี่เสว่พัก และให้ห้องครัวจัดอาหารส่งมาที่ห้องหลักโต๊ะหนึ่ง
ไม่นานลานบนก็เริ่มทำงาน
ทว่าหลี่เสว่กลับตามเจียงเซี่ยนเข้าห้องอย่างงุนงง จนกระทั่งนั่งลงบนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่างเคียงข้างเจียงเซี่ยน นางถึงจะได้สติกลับมา และรีบเอ่ยว่า “ข้ายังคิดว่าอา เชียนอยู่ซีอาน...ล่วงเกินแล้วจริงๆ…”
“พี่หญิงพูดอะไรกัน!” เจียงเซี่ยนใช้คำพูดเกรงใจที่เรียนรู้หลังจากมาถึงไท่หยวน และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “คนในครอบครัวเดียวกันพูดจาเกรงใจกันทำไม ของขวัญเทศกาลตรุษจีนของทางเมืองห หลวงจะส่งช้าหน่อย เดิมทีข้าคิดจะให้ชีกูฉลองเทศกาลตรุษจีนแล้วค่อยกลับมา จะได้ช่วยไปคารวะและทักทายฮูหยินหลายตระกูลให้ข้าด้วย คิดไม่ถึงว่านางจะรีบกลับมา แถมยังเจอพี่หญิงด้วย ย…”
หลี่เสว่ดื่มน้ำอึกหนึ่ง พลางทำจิตใจให้สดชื่นและคุยกับเจียงเซี่ยน “ข้าก็คิดไม่ถึงเช่นกัน พวกเราเจอกันที่จุดแวะพักระหว่างทางของเว่ยหนาน...” นางพูดอยู่ก็ชะงักไป เหมือน อยากพูดแต่ก็หยุดไว้
ในเมื่อเจียงเซี่ยนตัดสินใจว่าจะไม่ยุ่งเรื่อ
