เจียงเซี่ยนเอ่ย แต่ในใจกลับงุนงงมาก เดาไม่ถูกอย่างสิ้นเชิงว่าหลี่เสว่มาทำไม? แถมยังมาในช่วงนี้?
หรือว่าทางไท่หยวนเกิดอะไรขึ้นอีกอย่างนั้นหรือ?
สองฝั่งอยู่ห่างไกลกัน ข่าวสารไม่ว่องไว ก็เกิดเรื่องแบบนี้ได้ง่าย
นางครุ่นคิด พลางแต่งตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกไปรับ
หลี่เสว่กับชีกูต่างหน้าตาซีดเซียวมาก ดูออกว่ารีบเดินทางอย่างเหน็ดเหนื่อยมาตลอดทาง
เจียงเซี่ยนรีบเข้าไปจับมือของหลี่เสว่อย่างกระตือรือร้น แล้วยิ้มหวานพลางเอ่ยว่า “พี่หญิงจะมาทำไมไม่บอกล่วงหน้าสักหน่อย? ข้าจะได้บอกใต้เท้า ให้เขาหาเวลารีบกลับมา…”
หลี่เสว่ได้ยินก็อึ้งไป และเอ่ยว่า “อาเชียนไม่อยู่ซีอานหรือ?”
ดูเหมือนจะเป็นอีกคนที่ไม่รู้ว่ากองบัญชาการกำลังสำรองส่านซีอยู่ไหนเหมือนนาง!
เจียงเซี่ยนคิดแล้วก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “กองบัญชาการกำลังสำรองส่านซีอยู่เมืองกาน ใต้เท้าไปที่ที่รับราชการแล้ว บอกว่าช่วงเดือนสองถึงจะว่างกลับมา…”
หลี่เสว่ตกตะลึงเล็กน้อย และไม่พูดอะไรนานมาก
เจียงเซี่ยนคิดว่าหลี่เสว่น่าจะมาเพราะหลี่หลิน ไม่ว่าอย่างไร หลี่หลินก็เป็นพี่น้องของนาง!
“ข้างนอกหนาว พวกเราเข้าไปคุยกันในห้องเถอะ!” นางยิ้มพลางจูงหลี่เสว่เข้าไปใน
