าสู่กันบ่อยๆ วันนี ข้ามีธุระ จึงไม่รั้งฮูหยินให้อยู่รับประทานอาหารแล้ว วันหลังพวกเราค่อยรวมตัวกัน”
ไล่ฮูหยินหวังออกไปข้างนอก
แล้วก็ตบจดหมายฉบับนั้นลงบนโต๊ะอุ่น “เกาเมี่ยวหรงไม่พอใจที่ใช้ชีวิตสุขสบายเกินไป จนไม่รู้ว่าตนเองเป็นใครแล้วกระมัง? ถึงได้กล้าทำทุกอย่าง! ก็ไม่ลองส่องกระจกเช่นกันว่าตนเอง งมีคุณสมบัตินั้นหรือไม่!”
ฉิงเค่อรับใช้ข้างกายเจียงเซี่ยนมาสิบกว่าปี เป็นครั้งแรกที่เห็นเจียงเซี่ยนโกรธขนาดนี้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งสีหน้าของนางแย่มาก ดวงตาคู่ที่อ่อนโยนและมักจะเต็มไปด้วยรอยยิ้มในยามปกติ เวลานี้ทอประกายแสงอันเย็นยะเยือกเหมือนดวงดาวในค่ำคืนที่หนาวเหน็บ ตอนที่มองคนไม่มีอุ ณหภูมิแม้แต่นิดเดียว ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวมาก จนไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะเข้าไปตอบ จึงยืนก้มหน้าอยู่ข้างๆ เป็นเต่าหดหัวกับไป่เจี๋ย
เจียงเซี่ยนสั่งฉิงเค่อ “เตรียมกระดาษกับหมึกให้ข้า ข้าจะเขียนจดหมายหาเฉิงเอินกง”
