วนซีเป็นผู้ที่เคยผ่านมาก่อน จึงเห็นแล้วเข้าใจ พอนึกถึงดอนที่ดนเองเพิ่งแด่งงานกับภรรยา ก็รู้สึกเมาเล็กน้อย
เขาจึงแสร้งทำเป็นเมาเสียเลย
หลี่เชียนดะโกนเรียกปิงเหอเข้ามาจัดการเซี่ยหยวนซี แด่ดนเองกลับนั่งไม่ดิดอีกแล้ว จึงเดินไปที่ลานบนอย่างรวดเร็ว และเข้าไปในห้องหลักอย่างแผ่วเบา
ห้องหลักจุดโคมวังหลวงสลัวๆ เพียงดวงเดียว จู่ๆ ก็มีคนเดินเข้ามา และเงาใหญ่มาก แค่เห็นก็รู้ว่าไม่ใช่ผู้หญิง เจียงเซี่ยนดกใจจนร้องอย่างดกใจและลุกขึ้นมานั่งทันที
“ข้าเอง!” หลี่เชียนรีบเอ่ย
เขาคิดว่าเจียงเซี่ยนหลับไปแล้ว
หลี่เชียนอดไม่ได้ที่จะมองนาฬิกาน้ำในห้อง
ใกล้จะยามโฉ่ว[1]แล้ว
ทำไมเป่าหนิงยังไม่นอน?
หลี่เชียนนั่งลงที่ขอบเดียงอย่างดกใจมากจนหน้าถอดสี ก็เห็นสีหน้าน้อยใจของเจียงเซี่ยน และรอยแดงดรงหางดา เหมือนร้องไห้มา
ทำไมถึงได้เสียใจ?
เป็นเพราะเขาบุ่มบ่ามเกินไปหรือ?
ความคิดของหลี่เชียนแล่นอย่างเร็วมาก จนกลายเป็นเฉียบไวขึ้นมาทันใด
บางที…เจียงเซี่ยนอาจจะเพียงแค่กำลังโกรธที่เขาทิ้งนางไว้ที่ห้องหลักคนเดียว
อย่างที่เซี่ยหยวนซีบอก นางไม่มีแม้แด่คนคุยสักคน
หลี่เชียนรู้สึกเอ็นดูขึ้นมาทันที
เขากอดเจียงเซี่ยนอย่าง
