แต่นางปกครองผู้คนเข้มงวดมาก ต่อให้มีคนคิดแบบนี้ ก็ไม่มีทางที่จะแพร่งพรายออกไปอยู่ดี!
หรือรู้สึกไม่มีเกียรติต่อหน้าหญิงรับใช้?
เจียงเซี่ยนกลัวเขาจะก่อกวนต่อไป จึงจำเป็นต้องรับปาก
เขาก็ไม่มารบกวนนางอีกจริงๆ
วันนี้เป็นคืนแรกที่พวกเขาค้างในบ้านของตนเอง นี่หลี่เชียนกำลังบอกเป็นนัยให้นางทำตามสัญญาหรือ?
เจียงเซี่ยนอดไม่ได้ที่จะดิ้นและเอ่ยว่า “เช่นนั้น…เช่นนั้นเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องกอดข้าแบบนี้เหมือนกัน?” เอ่ยถึงตรงนี้ หน้าของนางแดงมากขึ้น เสียงก็เบาจนแทบไม่ได้ยินเช่นกัน “ข้ าก็ไม่ได้ไล่เจ้าไปนอนที่ห้องหนังสือเสียหน่อย เจ้า…เจ้านอนที่นี่ต่อไปแล้วกัน? แต่ต้องรับปากว่าจะปูผ้าห่มสองผืน…”
“ไม่ได้!” หลี่เชียนเอ่ยข้างหูนางว่า “ข้ากลัวข้าทนไม่ไหว!”
ทนอะไรไม่ไหว?
เจียงเซี่ยนงุนงงอยู่ชั่วครู่ ทว่าไม่นานนางก็เข้าใจ และอายจนแทบอยากจะตบหลี่เชียนออกไปในฝ่ามือเดียว ดังนั้นพอหลี่เชียนวางนางลงบนเตียงอุ่น นางก็อดไม่ได้ที่จะจ้องห ลี่เชียนทีหนึ่ง
หลี่เชียนเพียงแค่มองนางพลางยิ้มตาหยี และหน
