้าด้านนั่งอยู่ข้างกายนาง แล้วจับมือของนางพลางเอ่ยว่า “เป่าหนิง ข้ากับเจ้าเป็นสามีภรรยากัน เป็นคนที่ใกล้ชิดที่สุด ข้าปิดบังใ ใครก็ไม่อยากปิดบังเจ้า ดังนั้นถึงได้บอกความจริงกับเจ้า หรือเจ้าจะให้ข้าโกหกเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
“ไม่ใช่อย่างแน่นอน!” เจียงเซี่ยนโพล่งออกไป และเอ่ยอย่างกลัดกลุ้มว่า “แต่เรื่อง…เรื่องบางเรื่องเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องบอกข้าชัดเจนขนาดนี้เช่นกัน…”
หลี่เชียนได้ยินแล้วก็ทำหน้าประหลาดใจ และกอดนางไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง แล้วเอ่ยว่า “ก็หมายความว่า เป่าหนิงของข้ารู้ว่าในใจข้าคิดอย่างไรหรือ?”
นางรู้ได้อย่างไร?
เพียงแต่นางยังไม่ทันเอ่ยปาก หลี่เชียนก็เรียกว่า “เป่าหนิง” ด้วยเสียงแหบต่ำแล้ว และปิดปากของนางทันที
ลมหายใจร้อนถูกขยาย ร่างกายที่แข็งแรงคลุมอยู่บนตัวนาง แขนที่มีแรงรัดนางแน่น ในขณะที่ทำให้นางหายใจลำบากก็ถูกรุกจนเวียนศีรษะ
ความรู้สึกที่ริมฝีปากก็ชัดเจนมากขึ้นแล้ว
เขาไล่ตามนาง เล่นกับนาง คลอเคลียนางอย่างอ่อนโยน ทำให้นางรู้สึกถึงอารมณ์ของเขาอย่างชัดเจน ทว่าก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี
“คนดี หายใจ!” จู่ๆ หลี่เชียนก็ปล่อย
