นาง และหัวเราะเบาๆ ข้างหูนาง
เจียงเซี่ยนได้สติกลับมา และจะผลักเขาออกอย่างพาลโกรธ แต่กลับถูกเขารวบเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง
“ทำตามข้า…” หลี่เชียนเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำอย่างมีความสุข…
จนตอนที่เสียงของฉิงเค่อดังเข้ามาผ่านม่าน เจียงเซี่ยนถูกหลี่เชียนพยุงขึ้นมา ก็ยังมึนงงและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
หลี่เชียนมองริมฝีปากที่ชุ่มฉ่ำและแดงเปล่งปลั่งของนาง เหมือนดอกไม้ที่เบ่งบานในฤดูร้อน หัวใจก็จะโบยบินขึ้นมาแล้ว
เขาปรึกษากับนางด้วยเสียงอ่อนโยนขณะที่นางกำลังจัดเสื้อผ้ากับเครื่องประดับ “ฉิงเค่อมาเรียกพวกเรากินข้าว ข้าให้พวกนางตั้งอาหารเย็นที่ห้องพักผ่อนด้านนอกดีหรือไม่?”
เจียงเซี่ยนยังคงหน้าตาเหม่อลอย และตกอยู่ในอ้อมกอดที่เหมือนตกอยู่ในก้อนเมฆเมื่อครู่ จึงพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว ทว่าในใจกลับคิดว่า บอกว่าอีกครึ่งชั่วยามค่อยเรียกพวกนางรับปร ระทานอาหารเย็นไม่ใช่หรือ? ทำไมไม่ถึงครึ่งถ้วยชาก็มาแล้ว?
หลี่เชียนหัวเราะเบาๆ และเอ่ยข้างหูนางว่า “ต่อไปเวลาข้าอยู่บ้าน เจ้าอย่าติดเครื่องประดับบนศีรษะเลย ข้าเสียบปิ่นพวกนี้ไม่ค่อยเป็น!”
เวลานี้สมองของเจียงเซี
